10+10 αγαπημένες ταινίες του Στίβεν Σπίλμπεργκ

ίσως όχι πλέον ο αγαπημένος μου σκηνοθέτης, αλλά δεν αρνούμαι το γεγονός πως, είτε σαν σκηνοθέτης είτε σαν παραγωγός, ήταν αυτός που με έκανε να αγαπήσω το σινεμά, με ταινίες που σημάδεψαν με τον ένα η τον άλλο τρόπο την παιδική μου ηλικία κάπου εκεί στα 80's.















Top 10 ως Σκηνοθέτης

1. A.I. Artificial Intelligence (2001)
2. Saving Private Ryan (1998)
3. Schindler's List (1993)
4. Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
5. Minority Report (2002)
6. Empire of the Sun (1987)
7. Raiders of the Lost Ark (1981)
8. Close Encounters of the Third Kind (1977)
9. E.T.: The Extra-Terrestrial (1982)
10. Jurassic Park (1993)

Top 10 ως Παραγωγός

1. Letters from Iwo Jima (2006)
2. Gremlins (1984)
3. Back to the Future (1985)
4. Who Framed Roger Rabbit (1988)
5. Flags of Our Fathers (2006)
6. The Goonies (1985)
7. Back to the Future Part II (1989)
8. Men in Black (1997)
9. Poltergeist (1982)
10. Innerspace (1987)

Ποτέ δεν τελείωσα τίποτε στη ζωή μου. Τώρα όμως θα...

Έχετε δει το Brazil του Τέρι Γκίλιαμ, όπου σε ένα ακαθόριστο μέλλον μια ολόκληρη κοινωνία παραπαίει εξαιτίας των ατελείωτων και περίπλοκων γραφειοκρατικών μηχανισμών της; Ε, λοιπόν, σε ένα τέτοιο σκηνικό έχω μπει κι εγώ τις τρεις τελευταίες μέρες, παλεύοντας καθημερινά για ένα και μόνο χαρτί που κατά πάσα πιθανότητα δεν πρόκειται να αποκτήσω ποτέ. Κι αυτό που με ενοχλεί περισσότερο δεν είναι τόσο η ανικανότητα των δημοσίων υπαλλήλων, (αυτή είναι δεδομένη έτσι και αλλιώς), αλλά η προέκταση αυτού του ωχαδελφισμού και στον ιδιωτικό τομέα. Κανένας δεν δίνει δεκάρα για κανέναν.

Μ' αυτά και μ' αυτά παραμέρισα για λίγο το blogging αυτές τις μέρες, γεγονός για το οποίο υπόσχομαι να επανορθώσω. Βλέπετε τις περισσότερες φορές το γράψιμο (έστω και το ερασιτεχνικό) δεν είναι θέμα ιδεών, δόξα τω θεώ υπάρχουν άπειρα ερεθίσματα γύρω μας, αλλά θέμα διάθεσης, κι αυτή η τελευταία έχει πάει έναν προσωρινό περίπατο.

Προτάσεις...

Μουσική: Μahala Rai Banda - Ghetto Blasters


Οι Μahala Rai Banda είναι μια Gypsy παρέα βετεράνων Ρουμάνων μουσικών, οι οποίοι γίνανε κυρίως γνωστοί από τις διασκευές που δέχθηκε το τραγούδι τoυς Spoitoresa, το οποίο περιλήφθηκε στο πρώτο τους ομώνυμο album που κυκλοφόρησε το 2004. Πρίν λίγες μέρες βγήκε στην αγορά και ο δεύτερος τους δίσκος με τίτλο Ghetto Blasters ο οποίος ηχογραφήθηκε στο Βερολίνο και στο Βουκουρέστι από τους ίδιους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις παραγωγές των πανομοιότυπων ηχητικά Fanfare Ciocarlia. Δυστυχώς το Ghetto Blasters δεν κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα με το Μahala Rai Banda, αλλά εάν σας ενδιαφέρει έστω και λίγο η γύφτικη - τσιγγάνικη μουσική, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα το απολαύσετε από την αρχή μέχρι το τέλος.


Τηλεόραση: Nurse Jackie













Η θηλυκή απάντηση στον Dr. House είναι μία μαύρη κωμωδία στην οποία παρακολουθούμε τις καθημερινές περιπέτειες της Νοσοκόμας Τζάκι στην προσπάθεια της να αντεπεξέλθει στην δύσκολη δουλειά της, ενώ κάνει χρήση παράνομων φαρμάκων για το μόνιμο πρόβλημα της μέσης της και προσπαθεί να κρατήσει κρυφό τον μακροχρόνιο γάμο της από τους συναδέλφους της. Η σειρά χωρίς να είναι πραγματικά κάτι σπουδαίο, σώζεται κυρίως από την ερμηνεία της Έντι - Sopranos - Φάλκο και την σύντομη διάρκεια της (12 ημίωρα επεισόδια η πρώτη σεζόν).


Κινηματογράφος: Orphan
















Από τις θετικότερες εκπλήξεις της χρονιάς που διανύουμε, η εν λόγω Ορφανή στην αρχή μπορεί να μας "πασάρει" κάθε πιθανό κλισέ που βλέπουμε στα θρίλερ, κρατάει όμως για το φινάλε μια πολύ ενδιαφέρουσα ανατροπή, ενώ ταυτόχρονα παραμένει σε όλη την διάρκεια της αρκούντως σκοτεινή. Ιδανική επιλογή για βραδινή σπιτική προβολή με μπόλικο ποπ κορν.

5 αγαπημένες ρομαντικές ταινίες

Wings of Desire (1987)
Ένας άγγελος που παρακολουθεί τους ανθρώπους αποφασίζει να γίνει θνητός όταν ερωτεύεται με μια μυστηριώδη γυναίκα. Ίσως η τελευταία αριστουργηματική ταινία του Βίμ Βέντερς, είχε την ατυχία να γνωρίσει μερικά χρόνια αργότερα ένα ανεκδιήγητο ριμέικ με πρωταγωνιστές τους Μέγκ Ράιαν και Νίκολας Κέιτζ.

When Harry Met Sally... (1989)
Κλασσικό παράδειγμα Αμερικάνικου ρομαντικού κινηματογράφου, μπορεί να επηρέασε με αρνητικό τρόπο όλες της επόμενες κομεντί που θα μας έρχονταν από την απέναντί πλευρά του ατλαντικού, είχε ωστόσο μια Μέγκ Ράιαν χάρμα οφθαλμών και ένα Μπίλι Κρίσταλ πιο αστείο από ποτέ...

Four Weddings and a Funeral (1994)
... ενώ πέντε χρόνια αργότερα η Βρετανική απάντηση σ' αυτό το είδος, είχε έναν Χιου Γκραντ να εξαπολύει τα fuck με ρυθμούς πολυβόλου.

Lost in Translation (2003)
Και μόνο για την τελευταία σκηνή όπου ο Μπιλ Μάρεϊ ψιθυρίζει στο αυτί της Σκάρλετ Γιόχανσον κάτι που δεν ακούμε ποτέ, η συγκεκριμένη ταινία θα άξιζε μια θέση στο πάνθεον με τις καλύτερες (ρομαντικές) ταινίες όλων των εποχών. Ευτυχώς όλα όσα έχουν προηγηθεί είναι εξ ίσου όμορφα, απλά και συγκινητικά.

Once (2006)
Θα το λέω κάθε φορά που θα μου δίνεται η ευκαιρία. Αυτό το μεταμοντέρνο μιούζικαλ που γυρίστηκε με πενιχρά μέσα, σε λίγες μόνο μέρες, αποτελεί κλασσικό παράδειγμα υψηλής τέχνης που μπορεί με τόσο λίγα να σου προσφέρει τόσα πολλά.

Tegan and Sara

Tegan and Sara | MySpace Video

Είναι ιδέα μου ή τον τελευταίο καιρό είναι της μόδας τα συγκροτήματα των δύο ατόμων; Όπως και να' χει, μετά τους Flight of the Conchords και τους Sweel Season ήρθαν να προστεθούν και οι δίδυμες Καναδέζες Tegan και Sara στη λίστα με τις καλύτερες κυκλοφορίες αυτού του μήνα. Το Sainthood θυμίζει αρκετά το φετινό Fantasies των Metric, κρατάει μόλις 36 λεπτά και περιέχει 13 τρίλεπτα ποπ ροκ τραγούδια που το ένα είναι πιο κολλητικό από το άλλο. Σας τις συστήνω ανεπιφύλακτα(sic) ενώ εδώ πιο πάνω μπορείτε να ακούσετε και το πρώτο video clip από τον συγκεκριμένο δίσκο.

USA TV - Top 10

Φυσικά και ΔΕΝ έχω δει όλες τις σημαντικότερες Αμερικάνικες σειρές που έχουν προβληθεί στην τηλεόραση, έτσι ώστε να είμαι όσο το δυνατόν αντικειμενικότερος. Μου έχουν ξεφύγει ως τώρα τα Sopranos, Rome, Breaking Bad, Six Feet Under και Deadwood από αυτές με την μεγαλύτερη κριτική αποδοχή. Ωστόσο από τις περίπου 50 (!!!) υπόλοιπες που έτυχε να παρακολουθήσω κατά καιρούς, νομίζω πως οι παρακάτω είναι οι 10 πιο αγαπημένες μου.















10. Damages
Δραματική σειρά στην οποία παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας ομάδας δικηγόρων στην Νέα Υόρκη, με επικεφαλής την αδίστακτη Γκλεν Κλόυζ σε έναν ρόλο που μέσα σε δύο χρόνια της έχει χαρίσει δύο Έμμυ και μία Χρυσή σφαίρα.

09. Friends
Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη που θα κάνει παροιμία λίστα και δεν θα συμπεριλάβει σ' αυτήν το πιο ξεκαρδιστικό τηλεοπτικό δημιούργημα όλων των εποχών.

08. Sons of Anarchy
Με επιρροές που ξεκινούν από τα Αμερικάνικα Γουέστερν και φτάνουν μέχρι τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ, το Sons of Anarchy μοιάζει σαν μια βραδυφλεγής βόμβα, έτοιμη να εκραγεί ανά πάσα στιγμή.















07. Fringe
Αυτό που πριν ένα χρόνο ξεκίνησε σαν ένα βεβιασμένο κακέκτυπο των X-Files, έχει πλέον εξελιχθεί σε μια από τις καλύτερες σειρές φαντασίας στην ιστορία της τηλεόρασης (και όχι μόνο).

06. House
Πολλές οι ιατρικές σειρές τα τελευταία χρόνια, ο κυνικός μισάνθρωπος Dr. House όμως είναι αυτός που κερδίζει με διαφορά τις εντυπώσεις.

05. Battlestar Galactica
Εξαιρετικά άνισο, αλλά και εξαιρετικά.. αριστουργηματικό, το ριμέικ μιας παλιάς σειράς του 1978 από τον Ρόναλντ Μουρ (Star Trek: The Next Generation) έλαβε τέλος πριν από μερικούς μήνες, με το πιο συγκλονιστικό τηλεοπτικό δίωρο που έχω βιώσει ποτέ μου.















04. True Blood
Ίσως το μοναδικό δημιούργημα που να δικαιολογεί απόλυτα τον βαμπίρ παροξυσμό των τελευταίων ετών, πετυχαίνει 100% σε όσα τολμάει, και πιστέψτε με, δεν είναι καθόλου λίγα αυτά.

03. Dexter
Εγκληματολόγος υπεράνω πάσης υποψίας το πρωί, serial killer το βράδυ. Δεν υπάρχει κάτι πάνω στον Dexter που να αντιπαθείς, όσο κι αν το προσπαθήσεις.

02. Lost
Εκεί που όλες οι πρόσφατες σειρές φαντασίας, σε βάζουν από το πρώτο λεπτό σε μυστηριώδεις και ανεξήγητες καταστάσεις, το Lost ξόδεψε δύο ολόκληρα χρόνια, πρώτα για να μας γνωρίσει τους χαρακτήρες του, ξεδιπλώνοντας σιγά σιγά όλα τα μυστικά τους, και μετά μας έριξε στα "βαθιά" του μοναδικού του κόσμου.
















01. The Wire
Ή αλλιώς ο Πολίτης Κέιν της τηλεόρασης. Η σειρά του HBO που δεν κέρδισε σχεδόν κανένα βραβείο, δεν έκανε ποτέ μεγάλες τηλεθεάσεις, αλλά παρόλα αυτά θα μνημονεύεται για πολλές δεκαετίες στο μέλλον, σαν ένας τηλεοπτικός ογκόλιθος πολύ μπροστά απο την εποχή του.

Με άρεσε - Δεν με άρεσε

Iδού τι μου έκανε θετική εντύπωση και τι όχι, την εβδομάδα που μας πέρασε.














Με άρεσε...

- Ο ξαφνικός καταιγισμός φοβερών δίσκων. Russian Circles - Geneva, Tegan and Sara - Sainthood, Do Make Say Think - Other Truths, Julian Casablancas - Phrazes for the Young, The Swell Season - Strict Joy και Nick Cave and Warren Ellis - White Lunar, μερικά απο τα καλύτερα.

- Το Live cd/dvd των Nirvana απο το Reading festival του 1992. Απλά συγκλονιστικό.

- Το Box set της Warp records για την εικοσάχρονη επέτειο της. Best of, remixes, ακυκλοφόρητα κομμάτια και γενικότερα της Παναγιάς τα μάτια, σε συνολικά 8 cds μαζί μ'ενα βιβλιαράκι 192 σελίδων.

- Η τηλεοπτική σειρά White Collar που έκανε πρεμιέρα στην Αμερική πριν τρεις εβδομάδες. Διασκεδαστικό όσο καμία άλλη φετινή σειρά.




















Δεν με άρεσε...

- Το ABC στην προσπάθεια του να καλύψει το κενό που θα αφήσει το Lost σε λίγους μήνες, έβγαλε φέτος 2 σειρές φαντασίας (V Και FlashForward) που μόνο αρπαχτές θα μπορούσες να τις πεις. Χαρακτήρες καρικατούρες, σεναριακές απιθανότητες και υποτιθέμενα μυστήρια που αντί να σε κρατούν σε αγωνία, σε στέλνουν μια ώρα νωρίτερα για ύπνο.

- το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Ακόμα μια χρονιά που δεν θα παρευρεθώ, κι ας γίνεται σχεδόν έξω από το σπίτι μου. Και ειδικά φέτος που δεν θα συμμετάσχει σχεδόν καμία ταινία στο Ελληνικό τμήμα έχω κι ένα λόγο παραπάνω.

- Η (για ακόμα μια εβδομάδα) απουσία του Κυνόδοντα από της αίθουσες της Θεσσαλονίκης. Αυτά παθαίνεις όταν οι μοναδικοί κινηματογράφοι της πόλης σου είναι multiplex.