dRY <-> fROST

The King Is Dead, Long Live The King

2010-12-20T20:04:00.001+02:00

Τελευταία ανάρτηση για αυτό το blog. Μην ανησυχείς όμως. Εδώ μπορείς να ρίξεις μια ματιά στην νέα μου προσπάθεια. Τις διαφορές θα τις ανακαλύψεις στην πορεία.

Έξι τηλεοπτικές πρεμιέρες για τον Ιανουάριο

2010-12-16T12:27:00.012+02:00

Έρχεται ο νέος χρόνος και με το καλημέρα μας φέρνει τρεις ολοκαίνουργιες σειρές, δύο συνέχειες παλιότερων αγαπημένων και ένα πρίκουελ της πιο αιματοβαμμένης σειράς που είδες ποτέ. Μετά το άλμα μπορείς να τσεκάρεις τις ημερομηνίες και μια σύντομη περιγραφή για το τι πρέπει να περιμένεις από αυτές.

Californication (Showtime) - Season 4 premiere: 09/01/2011
Μετά από μια ολοκληρωτικά απογοητευτική τρίτη σεζόν γεμάτη χυδαία σεξιστικά αστεία και ανούσια πλοκή. Ο Ντέιβιντ Ντουκόβνι και η παρέα του επιστρέφουν είτε για να μας αποτελειώσουν μια και καλή, είτε για να αποδείξουν ότι αυτός ο ένας χρόνος διαλείμματος υπήρξε ευεργετικός (κυρίως) για τους σεναριογράφους της σειράς.

Shameless (Showtime) - Season 1 premiere: 09/01/2011
Ριμέικ μιας παλιότερης βρετανικής σειράς. Το Shameless μας παρουσιάζει την δύσκολη καθημερινότητα ενός αλκοολικού πατέρα και των έξι παιδιών του. Πρωταγωνιστεί ο σπουδαίος William H. Macy.

Episodes (Showtime) - Season 1 premiere: 09/01/2011
Ένα ζευγάρι Βρετανών σεναριογράφων ταξιδεύει στο Λος Άντζελες για διαπραγματευτεί το ριμέικ μιας επιτυχημένης Αγγλικής σειράς δικιάς τους δημιουργίας. Για κακή τους τύχη οι Αμερικάνοι παραγωγοί επιλέγουν για πρωταγωνιστή έναν ξεπεσμένο ηθοποιό που κάποτε έπαιζε στα Φιλαράκια. Το όνομα αυτού... Matt LeBlanc.

Lights Out (FX) - Season 1 premiere: 11/01/2011
Πρώην πρωταθλητής πυγμαχίας προσπαθεί να συντηρήσει την οικογένεια του, ενώ βρίσκεται μπροστά στο δίλημμα μιας μεγάλης επιστροφής ή μιας δουλειάς που δεν του ταιριάζει. Κάτι ανάμεσα στον Ρόκι του Σταλόνε και τον Παλαιστή του Μίκι Ρούρκ, η νέα σειρά του FX, πιθανότατα θα συνεχίσει το απίστευτο σερί του δικτύου (βλέπε Shield, Sons of Anarchy, Justified, Louie, Terriers) και για την νέα χρονιά

Parks and Recreation (NBC) - Season 3 premiere: 20/01/2011
Ετοιμάσου. Η Leslie Knope και οι συνάδελφοι της έρχονται με άγριες γραφειοκρατικές διαθέσεις κι αυτή την φορά δεν πρόκειται να ησυχάσουν αν δεν σε κάνουν να κυλίεσαι στο πάτωμα από τα γέλια.

Spartacus: Gods of the Arena (Starz) - Premiere: 21/01/2011
Το prequel της δεύτερης καλύτερης σειράς της φετινής χρονιάς (έτσι για να προδώσω λίγο την λίστα μου), έρχεται επιτέλους σε ένα μήνα και ξέρεις τι μπορείς να περιμένεις. Μπόλικα πίξελ ψηφιακού αίματος, συνδυασμένα με ακόμα περισσότερο σεξ και ατέλειωτες δολοπλοκίες.

Αυτό το όσκαρ ποιος θα το πάρει;

2010-12-14T11:49:00.014+02:00

Με τις Αμερικάνικες ενώσεις κριτικών, τις τελευταίες μέρες, να δημοσιεύουν τις λίστες με τα καλύτερα τις χρονιάς, δεν θέλει πλέον και πολύ μεγάλη φαντασία για να μαντέψεις ποιοι θα είναι οι θριαμβευτές στα επερχόμενα όσκαρ. Μετά το άλμα ακολουθούν οι προβλέψεις (και όχι οι επιθυμίες) μου, ενάμιση μήνα πριν ανακοινωθούν οι υποψηφιότητες για τα χρυσά αγαλματίδια και δυόμιση πριν γίνει η απονομή τους.

Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας - The Social Network
Φαντάζει σχεδόν απίθανο να χάσει το Social Network, παρόλο που οι αντίπαλοι του είναι αρκετά δυνατοί. Αν κάποιο φιλμ έχει έστω και την παραμικρή πιθανότητα απέναντι στην ταινία του Fincher, αυτό παραδόξως δεν είναι το Inception του Nolan αλλά το Black Swan του Aronofsky.

Όσκαρ Σκηνοθεσίας - David Fincher, The Social Network
Μια από τα ίδια και για την σκηνοθεσία. Σχεδόν ειρωνικό αν σκεφτείς ότι τελικά αυτή θα είναι η ταινία που θα δώσει το πολυπόθητο αγαλματάκι σε έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες της εποχής μας, την στιγμή μάλιστα που για τα τρία αριστουργήματα του (Seven, Fight Club, Zodiac) δεν είχε βρεθεί ούτε καν υποψήφιος.

Όσκαρ Α' Ανδρικού ρόλου - Colin Firth, The King’s Speech
Δυνατή μάχη θα έχουμε εδώ. Δύσκολος αντίπαλος του Firth θα αποδειχθεί τόσο ο Jesse Eisenberg (The Social Network), όσο και ο James Franco (127 Hours). Όλα πάντως δείχνουν πως ο Βρετανός θα είναι αυτός που θα φύγει χαμογελαστός την βραδιά της 27ης Φεβρουαρίου.

Όσκαρ Β΄Αντρικού ρόλου - Christian Bale, The Fighter
Σχεδόν μόνος του κάνει παιχνίδι ο Bale σ' αυτήν την κατηγορία και πολύ δύσκολα θα βρεθεί αντίπαλός να τον εκτοπίσει.

Όσκαρ Α' Γυναικείου ρόλου - Natalie Portman, Black Swan
Αβαντάζ έχει σίγουρα Natalie Portman, αλλά από την άλλη υπάρχει και η Annette Bening (The Kids Are All Right) που δεν έχει κερδίσει ακόμα Όσκαρ στην τεράστια καριέρα της. Γεγονός που εν τέλει μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο.

Όσκαρ Β' Γυναικείου ρόλου - Melissa Leo, The Fighter
Melissa Leo και Jacki Weaver (Animal Kingdom) θα κονταροχτυπηθούν, με την πρώτη να έχει το αβαντάζ της πιο mainstream ταινίας

Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας - In a Better World (Denmark)
Παραδοσιακά κάθε χρόνο σε τούτη την κατηγορία δεν κερδίζει ποτέ το φαβορί. Αν τελικά η Ελλάδα τα καταφέρει και βρεθεί υποψήφια με τον Κυνόδοντα, έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να κάνει την έκπληξη. Προς το παρόν το ισπανικό Biutiful του Alejandro González Iñárritu φαντάζει ακλόνητο φαβορί (άρα και χαμένο από χέρι) με το Δανέζικο In a Better World πιο πιθανό να κάνει την έκπληξη.

Στιγμές απο την εβδομάδα που μας πέρασε...

2010-12-12T11:34:00.010+02:00

Συν

- Τα Sold out στις περισσότερες προβολές του φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

- Η βράβευση του Attenberg με τον Αργυρό Αλέξανδρο στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα. Δεν μπορώ να περιγράψω το πόσο πολύ αγάπησα αυτή την ταινία (ή μάλλον μπορώ).

- Τα ενθουσιώδη σχόλια για το Black Swan του Αρονόφσκι στην χθεσινοβραδινή τελετή λήξης. Κρίμα που την ταινία απόλαυσαν μόνο όσοι (επί το πλείστον άσχετοι) είχαν προσκλήσεις. Τώρα δηλαδή εγώ πρέπει να περιμένω την 27η Ιανουαρίου για να δω την καλύτερη ταινία της χρονιάς; Damn it!

- O Stephen King, guest star στο τηλεοπτικό Sons of Anarchy, σε ρόλο creepy επαγγελματία διαμελιστή πτωμάτων ονόματι Backman (!!!). Πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις.

- To Electropop έπος της Robyn, Body Talk part 3, που περιλαμβάνει τις καλύτερες στιγμές από τα δυο προηγούμενα μέρη συν πέντε καινούργια τραγούδια.

- Το δωρεάν καινούργιο album των Gorrilaz ανήμερα Χριστουγέννων.

- Tron Legacy 3D. Πέντε και σήμερα.

Πλην

- Οι εχθρικές κριτικές της καινούργιας ταινίας της Τζολί και του Ντεπ, The Tourist. Αναρωτιέμαι αν έχει υπάρξει ποτέ αξιόλογη ταινία με πρωταγωνίστρια την Αντζελίνα πέρα του Changeling.

- O Νικ Κέιβ κατέστρεψε την Τζάγκουαρ του σε τροχαίο ατύχημα στην Αγγλία.

- Η απότομη βαρυχειμωνιά πάνω που είχαμε συνηθίσει το τροπικό κλίμα Χαβάης.

Οι 5 καλύτερες κωμικές σειρές της χρονιάς

2010-12-07T11:42:00.005+02:00

Έφτασε επιτέλους η ώρα για τις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Αρχή με τις καλύτερες κωμικές σειρές που είδα μέσα στο 2010. Από σύνολο περίπου 16 σειρών, ιδού οι πέντε καλύτερες...

5. Party Down

Μέσα σε δέκα επεισόδια παρανοϊκού χιούμορ, η δεύτερη σεζόν του Party Down ακολουθεί και πάλι την ίδια ομάδα κέτερινγκ, απαρτιζόμενη από παντελώς αποτυχημένους ηθοποιούς και σεναριογράφους που προσπαθούν μάταια να κάνουν καριέρα στο Χόλιγουντ. Παρόλο που δεν κινείται στα ίδια υψηλά επίπεδα με την πρώτη σεζόν, παραμένει το ίδιο καυστικό και (με τον τρόπο του) γλυκόπικρο.

4. How I Met Your Mother

Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, εγώ εξακολουθώ να το βρίσκω το ίδιο αστείο όπως τότε στην αρχή. Χωρίς να προσπαθεί, έστω και ελάχιστα, να αποδείξει πόσο έξυπνο και ανατρεπτικό μπορεί γίνει (όπως π.χ. το Community), καταφέρνει να διατηρήσει για μια ακόμα φορά τον τίτλο του καλύτερου sitcom της χρονιάς.

3. Parks and Recreation

Δεν υπάρχει ούτε ένας χαρακτήρας σε τούτη την σειρά που να μην είναι αξιαγάπητος. Και είναι κι αυτή η θεματολογία του, όπου οι εργαζόμενοι σε δημοτική υπηρεσία πάρκων δεν ενδιαφέρονται για οτιδήποτε άλλο πέρα από το να λουφάρουν όσο το δυνατόν περισσότερο, τροφοδοτώντας διαρκώς το τέρας της γραφειοκρατίας. Καταστάσεις που για εμάς του Έλληνες είναι ανατριχιαστικά γνώριμες.

2. Modern Family

Κάτι απο mockumentary, κάτι απο sitcom, το Modern Family είναι ικανό να σε έχει από το πρώτο λεπτό του κάθε επεισοδίου μέχρι και το τελευταίο, να χτυπιέσαι από τα γέλια. Δικαιότατος ο πρόσφατος θρίαμβος στα Έμμυ.

1. Louie
O Louis.C.K. είναι ένας από του πιο γνωστούς Αμερικάνους stand up comedians. Κατά την γνώμη μου είναι με διαφορά ο καλύτερος στον κόσμο. Το Louie είναι τόσο ιδιοφυές στην σύλληψη και στην εκτέλεσή του, που δεν μοιάζει με οτιδήποτε άλλο έχεις δει στην ζωή σου. One man show κυριολεκτικά, (ερμηνεία, σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ, παραγωγή, όλα από τον Louis), όταν παύει σε ορισμένες στιγμές να είναι εξωφρενικά αστείο, μεταμορφώνεται στην πιο σκληρή και ωμή σειρά που έχω δει ποτέ μου.

Red Snapper

2010-12-04T12:01:00.002+02:00

Αποθήκη Μύλου - Παρασκευή 03/12/2010

Θα ξεκινήσω, όπως πάντα, με γκρίνια. Η απόφαση των υπευθύνων του Μύλου να μεταφέρουν την συναυλία των Red Snapper από το Club στην Αποθήκη, ήταν λάνθασμένη. Δεν γνωρίζω αν έγινε εξ' αιτίας της προσθήκης των ακατονόμαστων την τελευταία στιγμή στο συναυλιακό πρόγραμμα του χώρου, πάντως οι Λονδρέζοι δεν είναι για να παίζουν σε τόσο μεγάλες αίθουσες. Όσο κι αν προσπαθούσαν χθες να ξεσηκώσουν τον κόσμο και να τον πείσουν να έρθει να χορέψει στις μπροστινές θέσεις, οι περισσότεροι είτε κοιτούσαν αδιάφορα, είτε είχαν πιάσει ψιλή κουβέντα.

Η προσέλευση από την άλλη, έχω την εντύπωση πως ήταν αρκετά ικανοποιητική. Δεν είχα πάει στις δύο συναυλίες που έδωσαν πέρσι για να μπορώ να κάνω σύγκρισή, αλλά τα περίπου 400 άτομα που μαζεύτηκαν, την ίδια στιγμή που λίγο πιο κάτω στο Block 33 έπαιζαν οι Handsome Furs, νομίζω πως δεν πρέπει να άφησαν παραπονεμένους τους διοργανωτές.

Στα της μουσικής. Οι τέσσερις Red Snapper βγήκαν στην σκηνή στις 22.45 και για την επόμενη μιάμιση ώρα, έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα από οποιαδήποτε μπάντα εκεί έξω. Αυτό το απίστευτο μείγμα acid jazz και funk, δίχως αμφιβολία ακούγεται ακόμα πιο εντυπωσιακό live. Ο ήχος ήταν αψεγάδιαστος και υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσες να πιστέψεις πως αυτός ο μουσικός ογκόλιθος προέρχονταν από ένα κοντραμπάσο, ένα σαξόφωνο, μια κιθάρα και ένα σετ ντραμς. Τα περισσότερα τραγούδια που έπαιξαν ήταν από τον τελευταίο τους δίσκο A Pale Blue Dot, αλλά και από τον επερχόμενο που θα κυκλοφορήσει τον Μάρτιο. Το αγαπημένο μου Our Aim Is to Satisfy αγνοήθηκε σχεδόν επιδεικτικά.

Γενικότερα, η εντύπωση που μου δόθηκε χθες, ήταν ότι η μπάντα το διασκέδασε περισσότερο απ' ό,τι ο κόσμος που, παρ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες του Ali Friend, δεν ανταποκρίθηκε με ιδιαίτερη θέρμη. Όπως είπα και στην αρχή, σε έναν μικρότερο και λιγότερο ψυχρό χώρο όπως το Club, τα πράγματα θα ήταν σαφώς καλύτερα.

My Favorite Albums Of All Time

2010-12-03T10:22:00.004+02:00

Ανάρτηση η οποία θα "καρφιτσωθεί" εκεί δεξιά και κάποια στιγμή θα γίνει Top - 100.

OK Computer - Radiohead
Kid A - Radiohead
Still Life - Perry Blake
Adore - Smashing Pumpkins
Turn on the Bright Lights - Interpol
Ágætis Byrjun - Sigur Rós
Lift Your Skinny Fists... - Godspeed You! Black Emperor
Μια ματιά σαν βροχή - Τα Ξύλινα Σπαθιά
Our Aim Is to Satisfy - Red Snapper
Industrial Silence - Madrugada
Nevermind - Nirvana
Illinois - Sufjan Stevens
Amnesiac - Radiohead
Exterminator - Primal Scream
Selma Songs - Bjork
To Record Only Water for Ten Days - John Frusciante
Lateralus - Tool
In the Market - Closer
Californication - Red Hot Chili Peppers
Issues - Korn
Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια - Τρύπες
Gulag Orkestar - Beirut
Mezmerize /Hypnotize - System Of A Down
Boxer - The National
Φτηνή Ποπ Για Την Ελίτ - Κόρε Ύδρο
Z - My Morning Jacket
Silent Alarm - Bloc Party
Funeral - The Arcade Fire
Abattoir Blues / The Lyre Of Orpheus - Nick Cave And The Bad Seeds
In Rainbows - Radiohead

Τα τέσσερα Albums που αγόρασα φέτος

2010-11-30T12:45:00.006+02:00

Και δεν είναι ούτε καν πέντε, για να κάνω ένα Top-5 της προκοπής.
Ντροπή μου, το ξέρω. Oι καλύτερες μουσικές που άκουσα φέτος ήταν όλες δώρο από τον περίφημο "θείο". Λίγο τα digital downloads, λίγο ότι οι περισσότερες ξένες κυκλοφορίες έρχονται με καθυστέρηση εβδομάδων στην Ελλάδα, λίγο τα Expanded Editions (όπως αυτή του High Violet με τα οχτώ επιπλέον τραγούδια) που είναι πανάκριβα και δυσεύρετα, λίγο η γενικότερη αφραγκιά. Όλα έπαιξαν ρόλο για την φετινή καταναλωτική μου αποχή. Δέξου σαν ελαφρυντικό ότι οι τρεις από τις τέσσερις κυκλοφορίες που αγόρασα ήταν από Έλληνες καλλιτέχνες.

Παύλος Παυλίδης - Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει

Αδυναμία vol.1. Από το 1997 και έπειτα, δεν υπάρχει album του Παυλίδη (ή των Σπαθιών), που να μην το αγόρασα ΑΚΡΙΒΩΣ την πρώτη μέρα κυκλοφορίας. Πόσο μάλλον τούτο εδώ που ήταν και το πιο πολυαναμενόμενο τα τελευταία δύο χρόνια.

The Boy - Κουστουμάκι

Την καλύτερη Ελληνική κυκλοφορία για φέτος, μπορούσες να την προπαραγγείλεις από το site της Inner Ear μόλις με δέκα ευρώ. Κερασάκι στην τούρτα, η κατά μια εβδομάδα, πρόωρη άφιξη της.

Gogol Bordello - Trans-Continental Hustle

Αδυναμία vol.2. To άκουσα πρώτα από το Myspace τους όταν το ανέβασαν ολόκληρο μια εβδομάδα πριν κυκλοφορήσει. Μου άρεσε και το παρήγγειλα από το Amazon χωρίς δεύτερη σκέψη.

Abbie Gale - No Inspiration

Οι Abbie Gale είναι το σημαντικότερο Αγγλόφωνο Ελληνικό συγκρότημα των τελευταίων ετών. Το προηγούμενο τους album "2", το λάτρεψα όσο καμία άλλη εγχώρια κυκλοφορία από την εποχή του "In the Market" των Closer. Το "Νο Inspiration" μπορεί να μην φτάνει στα ίδια υψηλά επίπεδα, είναι όμως πάρα πολύ καλό και έχει απίστευτο artwork.

Στιγμές απο την εβδομάδα που μας πέρασε...

2010-11-28T10:53:00.006+02:00

Συν

- O Jorge Garcia του Lost, guest star στο How I Met Your Mother, να επαναλαμβάνει τα πασίγνωστα νούμερα 4, 8, 15, 16, 23, & 42.

- Ο καινούργιος δίσκος των Abbie Gale, No Inspiration, να παίζει ασταμάτητα σε repeat.

- Το Enter the Void του Γκασπάρ Νοέ, να καταφθάνει επιτέλους σε High Definition, απο τον "θείο μου στην Αμερική".

- Οι ατελείωτοι μαραθώνιοι τηλεοπτικών σειρών, για να χωρέσω όσο το δυνατόν περισσότερες στην φετινή μου λίστα. Ένα μήνα πριν το φινάλε, έχω να δω ολόκληρες σεζόν από τα Sons of Anarchy, Terriers, Boardwalk Empire, Misfits και Friday Night Lights. Θα προλάβω άραγε;

- Μέχρι πριν δύο μέρες, αν έγραφες στο google translate την φράση "λεφτά υπάρχουν" θα στην μετέφραζε στα Αγγλικά σε "no money" (χωρίς πλάκα). Δυστυχώς το πρόβλημα διορθώθηκε και πλέον βγάζει "money available". Κάτι ήξεραν πριν.

Πλην

- Οι Αθηναίοι τις επόμενες εβδομάδες έχουν να δουν υπερσυναυλίες των Godspeed you! Black Emperor και These New Puritans. Οι Θεσσαλονικιείς υπερσυναυλίες των Γιάννη Κότσιρα και Δημήτρη Μπάση. Από τον Ιανουάριο ελπίζω σε ένα καλύτερο μέλλον.

- Μια εβδομάδα χωρίς Fringe και άρχισε να με πιάνει στερητικό σύνδρομο. Τι θα κάνω αν (όπως όλα δείχνουν) αυτή θα είναι η τελευταία του σεζόν;

- Και μέσα σε όλα τ' άλλα, κάθισα να δω το Darfur του Owe Boll. Ρεαλιστικό, σχεδόν εξαιρετικό, το πρώτο μέρος. Action shooter - καφρίλα, το δεύτερο. Οι προσδοκίες μου, για μια ακόμα φορά, ικανοποιήθηκαν.

Top 5 Albums of 2010

2010-11-26T11:01:00.057+02:00

5. Sufjan Stevens - The Age of Adz

4.These New Puritans - Hidden

3. Beach House - Teen Dream

2. The National - High Violet

1. Foals - Total Life Forever

Not Another Batman Movie

2010-11-25T10:18:00.003+02:00

Το Batman XXX A Porn Parody, όπως εύκολα μπορείς να καταλάβεις, είναι τσόντα. Πέρα από αυτό όμως είναι και παρωδία εκείνης της παλιάς σειράς των 60s που προβλήθηκε μόλις 30 χρόνια αργότερα στην χώρα μας από τον Ant1. Μάλιστα, για να μοιάζει το αποτέλεσμα όσο το δυνατόν πιο πειστικό, οι ενδυματολόγοι που προσλήφθηκαν για τις ανάγκες της ταινίας είναι οι ίδιοι που δούλευαν σ' εκείνη τη σειρά. Τώρα γιατί εγώ, σαν πιο-φανατικός-δεν-γίνεται του Σκοτεινού Ιππότη (και της τσόντας εν γένει), άργησα έξι μήνες να ανακαλύψω τούτη την ταινία, είναι άλλο θέμα.

Οverhyped 2010

2010-11-23T11:22:00.006+02:00

Με αφορμή τα αμέτρητα δεκαράκια που παίρνει τις τελευταίες μέρες το καινούργιο δισκογραφικό πόνημα του Kanye West, ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή στα πιο υπερεκτημημένα της φετινής χρονιάς όσον αφορά την μουσική, την τηλεόραση και τον κινηματογράφο.

Μουσική: Arcade Fire - The Suburbs
Το Suburbs είναι για τους Arcade Fire ο,τι ήταν το Kid A για τους Radiohead από την ανάποδη. Άτολμο, άγευστο και βαρετό, πάει ένα από τα σπουδαιότερα συγκροτήματα της εποχής μας εκατοντάδες βήματα πίσω. Δεν ξέρω αν προσπαθούν να γίνουν οι U2 της Indie σκηνής, γεγονός είναι ότι τα καταφέρνουν μια χαρά.

Τηλεόραση: Community
Έχει το πιο φανατικό κοινό από οποιαδήποτε άλλη σειρά στην αμερικάνική TV αυτή την στιγμή. Με χιούμορ ιδιαίτερο που βασίζεται κατά κύριο λόγο σε συνεχείς αναφορές σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, το Community προσπαθεί υπερβολικά να αποδείξει πόσο έξυπνο είναι, σε βαθμό που προσωπικά με εκνευρίζει αφόρητα. Δυστυχώς όσο έξυπνη (ή εξυπνακίστικη στην προκειμένη περίπτωση) μια σειρά μπορεί να είναι, πάντα θα προτιμώ αυτές που βγάζουν αυθόρμητο και αβίαστο γέλιο, όπως τα σπουδαία Modern Family και How I Met Your Mother.

Κινηματογράφος: The Social Network
Με 95% στο Metacritic και 97% στο Rottentomatoes περιμένεις να βιώσεις την δευτέρα κινηματογραφική παρουσία και τελικά αρκείσαι σε μια ακαδημαϊκά σκηνοθετημένη ταινία με εξαιρετικό σενάριο και δυνατές ερμηνείες. Με δύο ταινίες στο Τop-10 των αγαπημένων μου ever (η μία στην κορυφή), πάντα θα έχω τεράστιες προσδοκίες από τον Ντέιβιντ Φίντσερ κι ας μην έχει σκηνοθετήσει τίποτα μέτριο μέχρι σήμερα.

Ειδική μνεία: Joanna Newsom
Φαντάζομαι ότι θα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια συναυλία της μικροσκοπικής αρπίστριας από την Νεβάδα. Οι δίσκοι της πάντως, πέρα από το ότι κρατάνε κάνα τρίωρο ο καθένας, μου θυμίζουν εκείνες τις περιπτώσεις που πρέπει να έχεις πάρει τουλάχιστον πέντε κιλά ναρκωτικά για να μπεις στο κλίμα τους. Αυτό δεν εμποδίζει καθόλου βέβαια σπουδαία μουσικά περιοδικά και sites να την εξυμνούν όποτε αυτή αποφασίζει να βγάλει κάτι καινούργιο.

Σε ποιόν όροφο κατοικεί η θλίψη;

2010-11-18T12:35:00.002+02:00

Χθες λέγαμε για το τρέιλερ του Auschwitz, τούτο εδώ όμως παίζει να είναι και το καλύτερο της χρονιάς. Καλύτερο κι από εκείνο του Inception.

Ένα αιχμηρό σχόλιο στην κόλαση της αστικής αποξένωσης και την βία των ανθρώπινων σχέσεων, σε μια κοινωνία που βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση από το "ρετιρέ" της αξιοπρέπειας και του πολιτισμού. Για περισσότερες πληροφορίες απευθυνθείτε στο www.theintvduals.com.

Άουτς (Βιτς)

2010-11-17T11:32:00.005+02:00

Πρέπει να το παραδεχθούμε. Ο Uwe Boll ΔΕΝ είναι ο χειρότερος σκηνοθέτης του κόσμου. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολύ χειρότερες ταινίες από σκηνοθέτες που κάποτε αγαπούσαμε (βλέπε Shyamalan), παρά από τον Γερμανό τον οποίο θα έλεγα ότι κατά κάποιο τρόπο συμπαθώ. Οι ταινίες του, βλέπεις, όχι μόνο υπήρξαν όλες τους παταγώδεις αποτυχίες, αλλά εξαιτίας τους το Γερμανικό κράτος άλλαξε έναν νόμο δεκαετιών όπου επιχορηγούσε το 50% του μπάτζετ σε Γερμανικές παραγωγές του εξωτερικού. Παρόλα αυτά, ο αφιλότιμος κατάφερε μέσα στο 2010 να σκηνοθετήσει 5 ταινίες, ενώ σύμφωνα με το imdb από το 2003 μέχρι και σήμερα έχει σκηνοθετήσει συνολικά 27(!!!). Οι αγαπημένες μου από την φιλμογραφία του είναι το Far Cry, με το οποίο σου εγγυώμαι ότι θα γελάσεις με την καρδιά σου και το περσινό Rampage που είναι το μεγάλο του αριστούργημα. Να σημειώσω κλείνοντας, πως πριν από λίγες μέρες βγήκε στην δημοσιότητα το τίζερ τρέιλερ από την πιο πρόσφατη ταινία του με τίτλο Auschwitz, όπου πολύ εύκολα μπορείς να μαντέψεις την θεματολογία της προτού ακόμα πατήσεις play και μείνεις άναυδος από τις ομορφιές που θα αντικρίσεις μπροστά σου.

P.S. Ο βαριεστημένος Ναζί στην αρχή του τρέιλερ είναι ο Uwe Boll... αυτοπροσώπως.

No Exit

2010-11-16T10:29:00.008+02:00

Υπάρχουν πολλοί και διαφορετικοί τρόποι για να ερμηνεύσεις το Exit through the gift shop. Μπορεί να το δεχθείς σαν ένα απλό ντοκιμαντέρ που μας παρουσιάζει την λεγόμενη τέχνη του δρόμου (γκράφιτι) και το πως αυτή έχει κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια, ή σαν ένα ψευδοντοκιμαντέρ με το οποίο ο σκηνοθέτης (και μέγας καλλιτέχνης) Banksy, κοροϊδεύει όλους όσους ξοδεύουν χιλιάδες δολάρια για να αγοράσουν έναν σπασμένο τηλεφωνικό θάλαμο με μια αξίνα καρφωμένη πάνω του. Διότι αν υπάρχει κάτι που τα τελευταία χρόνια έχει χτυπήσει σαν ιός οποιαδήποτε μορφή τέχνης, αυτό είναι το λεγόμενο hype, που πολλές φορές αρκεί για να κάνει έναν καλλιτέχνη σημαντικό ακόμα κι αν ο ίδιος δεν έχει καμία επαφή με την τέχνη που υποτίθεται ότι πρεσβεύει. Όπως και να' χει πρόκειται αναμφισβήτητα για μια από εκείνες της ταινίες που σε μερικά χρόνια από τώρα θα μνημονεύεται σαν ένα (παρά)δείγμα κινηματογράφου, πολύ μπροστά από την εποχή του.

Cause this is fucked up

2010-11-12T09:56:00.001+02:00

Thom Yorke - Black Swan animated

Τα fan made βιντεάκια σε τραγούδια των Radiohead είναι αμέτρητα. Δεν είναι τυχαίο ότι για το Reckoner είχε γίνει διαγωνισμός και το καλύτερο απ' όσα είχαν συμμετάσχει, είχε γίνει official. Κάτι παρόμοιο ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, και για τα τραγούδια του Thom Yorke. Είναι τόσα πολλά και τόσο καλά, έτσι ώστε όταν δεν έχω τίποτα ενδιαφέρον να γράψω σ' αυτό το blog, ξεπετάω κανένα από δαύτα.

Πέντε pc games που πρέπει να γίνουν ταινίες

2010-11-05T12:11:00.007+02:00

Με 275 και 335 εκατομμύρια δολάρια για τα Resident Evil: Afterlife και Prince of Persia: The Sands of Time αντίστοιχα, οι παγκόσμιες εισπράξεις των φετινών Video Game Adaptations μόνο κακές δεν θα μπορούσες να πεις ότι είναι, φέρνοντας έτσι το συγκεκριμένο είδος σε απόσταση (εισπρακτικής) αναπνοής από κινηματογραφικές διασκευές άλλων ειδών, όπως π.χ. των κόμικς, που τελευταία δεν θα έλεγες ότι σκίζουν κιόλας. Παρακάτω επέλεξα μερικά από τα αγαπημένα μου computer games που θεωρώ ότι θα είχε ενδιαφέρον να βλέπαμε στην μεγάλη οθόνη, αν φυσικά γίνονταν με τον απαραίτητο σεβασμό...

Half Life 2

Το καλύτερο action game όλων των εποχών, είναι ίσως το μοναδικό παιχνίδι που αν η ταινία του κρατούσε αυτούσιο το σενάριο του, θα ήταν και η καλύτερη action ταινία όλων των εποχών. Μέσα βάζω φυσικά και τα δύο φοβερά επεισόδια-συνέχειες που κυκλοφόρησαν αργότερα.

Gothic

Αν θα διάλεγα κάποιο RPG αυτό δεν θα ήταν το World of Warcraft, που έτσι κι αλλιώς υποτίθεται ότι έχει αναλάβει να γυρίσει ο Σαμ Ράιμι, αλλά το Γερμανικό Gothic, όπου ένας no name ήρωας με αμνησία, προσπαθεί να επιβιώσει σε έναν μυστηριώδη fantasy κόσμο με Όρκς και δράκους.

Syberia

Συγκινητικό ταξίδι ενηλικίωσης με φόντο γραφικά Γαλλικά χωριουδάκια, εγκαταλελειμμένα κοσμοδρόμια, μυστηριώδεις πόλεις - ορυχεία και παραδείσους απίστευτης ομορφιάς που όλοι μας θα θέλαμε να χαθούμε μέσα τους για πάντα. Ποτέ τα όρια μεταξύ ταινίας και παιχνιδιού δεν υπήρξαν τόσο δυσδιάκριτα.

Portal

Άνδρας βρίσκεται μυστηριωδώς παγιδευμένος σε κλειστό δωμάτιο που η μοναδική του έξοδος είναι μπλοκαρισμένη, ενώ στα χέρια του κρατάει όπλο το οποίο μπορεί με τον κατάλληλο χειρισμό να τον τηλεμεταφέρει εκτός. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν τα δωμάτια φαίνεται να μην έχουν τελειωμό. Αν όλα τα παραπάνω σου θυμίζουν τον "Κύβο", θα πρέπει να ξέρεις ότι είναι πολύ πιο συναρπαστικά.

Duke Nukem

Το απόλυτο μακελειό. Και ποιος δεν θα' θελε να δει έναν ξανθό μπρατσαρά εξοπλισμένο με τεράστια όπλα, να κομματιάζει ορδές μεταλλαγμένων αντιπάλων, ξεστομίζοντας ατάκες όπως "Rest in pieces", ενώ ταυτόχρονα σώζει σούπερ καυτά γκομενάκια που βρίσκονται παγιδευμένα σε κάθε πιθανό και απίθανο σημείο.

So knock me down, tear me up

2010-11-04T10:24:00.002+02:00

Το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για τους Decemberists είναι ότι έχουν βγάλει μερικά από τα σημαντικότερα ποπ albums των τελευταίων ετών και ότι είναι καλύτερο συγκρότημα από οποιουσδήποτε μεσσίες της σύγχρονης μουσικής που το όνομα τους ξεκινάει από Arcade και τελειώνει σε Fire. Μακριά από concept albums αυτή τη φορά, οι φίλοι μας από το Πόρτλαντ κυκλοφορούν στις 18 Ιανουαρίου τον έκτο τους δίσκο κι απ' ότι δείχνει το πρώτο single που διαθέτουν για δωρεάν download αυτές τις μέρες, δείχνουν πιο φορμαρισμένοι από κάθε άλλη φορά και πανέτοιμοι για ακόμα ένα μίνι αριστούργημα.

The Decemberists - Down By The Water

Do it Steven

2010-11-01T14:46:00.006+02:00

Σε αντίθεση με τις ταινίες που δεν θα ήθελα ούτε στους ποιο παρανοϊκούς μου εφιάλτες να δω να πραγματοποιούνται, υπάρχουν κι αυτές για τις οποίες, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, δηλώνω ενθουσιασμένος και μόνο από τον τίτλο τους. Πάρε να' χεις λοιπόν πέντε ταινίες από πέντε αγαπημένους σκηνοθέτες, που δεν υπάρχει περίπτωση να χάσεις όταν αυτές κυκλοφορήσουν στις αίθουσες.

Steven Spielberg - Robopocalypse
Δεν έχω ιδέα για το ποια θα είναι η πλοκή, ποιος θα πρωταγωνιστεί ή αν θα βασίζεται σε κάποιο βιβλίο ή κόμικ ή whatever. Από τον τίτλο και μόνο περιμένω με τεράστια ανυπομονησία την επιστροφή του Σπίλμπεργκ σ' ένα είδος που υπηρετεί πάντα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι τρεις καλύτερες ταινίες του την περασμένη δεκαετία ήταν science fiction, οπότε...

Edgar Wright -The World's End
Κι αφού επίσημα πλέον τούτο το blog βγάζει το καπέλο στον Edgar Wright, αυτός συνεχίζει με το τρίτο μέρος της περίφημης τριλογίας Blood and Ice Cream, επιστρατεύοντας και πάλι τους Simon Pegg και Nick Frost, μόνο που αντί για ζόμπι και buddy cops, αυτή τη φορά θα έχουμε εξωγήινους και καταστροφικούς διαγαλαξιακούς πολέμους. Oh yeah!

Lars von Trier - Melancholia
O Τζάκ Μπάουερ σε ταινία του Τρίερ; Να κάτι που δεν θα το έχανα ούτε με σφαίρες. Άσχετα αν ο Δανός έχει κάτι χρόνια να βγάλει καλή ταινία, άσχετα αν ο Κίφερ Σάδερλαντ δεν έπαιξε ποτέ σε κάτι κινηματογραφικά αξιόλογο, άσχετα αν θα μας πιάσει κατάθλιψη με την "Μελαγχολία", οφείλεις να ομολογήσεις πως το όλο εγχείρημα παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον.

Dennis Iliadis - The Birds
Το ότι ένας Έλληνας θα σκηνοθετούσε το ριμέικ της θρυλικής ταινίας του Χίτσκοκ, πριν από λίγο καιρό θα ακούγονταν τουλάχιστον σαν κακόγουστο αστείο. Μετά το επιτυχημένο Last House on the Left ο Ντένης Ηλιάδης φημολογείται πως αντικατέστησε τον Martin Cabell στην σκηνοθεσία του Birds, ωστόσο μέχρι και σήμερα τίποτα δεν είναι 100% επιβεβαιωμένο.

Quentin Tarantino - Kill Bill: Vol. 3
Για το 2014 υπολογίζει ο Ταραντίνο την τρίτη αιματηρή έξοδο της "νύφης" και όπως έχει δηλώσει, σκοπεύει κάθε 15 χρόνια να σκηνοθετεί κι από μια συνέχεια.

Don't do it Darren

2010-10-30T12:51:00.004+03:00

Έχω την εντύπωση πως δεν έχει υπάρξει μεγάλος σκηνοθέτης που να μην γύρισε έστω και μια φορά στην καριέρα του μια ταινία που να μην του ταίριαζε ή να μην ήταν υπερήφανος γι' αυτήν. Από τον Ανγκ Λι του Hulk και τον Γκας Βαν Σαντ του Psycho, μέχρι τον Κλιντ Ίστγουντ του Firefox και τον Μπερτολούτσι του Little Buddha, τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Παρακάτω ακολουθούν πέντε αγαπημένοι μου σκηνοθέτες των οποίων τα επερχόμενα τους πρότζεκτ, μου ακούγονται εντελώς βλακώδη.

Darren Aronofsky - Wolverine 2
Εντάξει, το να ξεπουληθείς στο Χόλιγουντ για να βρεις χρήματα για το επόμενο σου αριστούργημα το καταλαβαίνω. Τι δουλειά έχεις όμως να σκηνοθετήσεις το sequel ενός spin off, που καλλιτεχνικά εδώ και κάποια χρόνια έχει πάψει να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον; Από την στιγμή μάλιστα που εγκατέλειψες πρότζεκτ όπως τα Reboot του Robocop και του Batman, τούτη η κίνηση ισοδυναμεί με χαρακίρι.

David Fincher - The Girl with the Dragon Tattoo
Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι κακή ταινία το remake της ομώνυμης Σουηδικής ταινίας, που βασίζονταν στο πρώτο βιβλίο της υπερεπιτυχημένης τριλογίας Millenium. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι είναι τόσο αχρείαστο, όσο και το φετινό remake του Let the Right One In και αφορά κυρίως το Αμερικάνικο κοινό που δεν έχει καμία διάθεση να βλέπει ξενόγλωσσες ταινίες και να διαβάζει υπότιτλους. Για όλους τους υπόλοιπους όμως η ταινία είναι ακριβώς αυτό: Αχρείαστη.

Francis Ford Coppola - Twixt Now And Sunrise
Ήδη έχει κάνει πολλά στραβοπατήματα ο Κόπολα τα τελευταία είκοσι χρόνια, με αποκορύφωμα το ανεκδιήγητο Jack. Ένα θρίλερ όμως με πρωταγωνιστή τον Βαλ Κίλμερ μου ακούγεται ακόμα πιο ανόητο. Να φανταστώ πως η μεθεπόμενη ταινία του θα είναι περιπέτεια Γ' διαλογής με τον Στίβεν Σιγκάλ.

James Cameron - Cleopatra
Ευτυχώς που ο Κάμερον υπέγραψε επιτέλους πριν από μερικές ημέρες συμβόλαιο με την Twentieth Century Fox για τις δύο συνέχειες του Avatar και το συγκεκριμένο πρότζεκτ φαίνεται σιγά - σιγά να ναυαγεί. Πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ πόσο γελοίο θα ήταν να βλέπω μια 3D Αντζελίνα Τζολί να δολοπλοκεί και να συνουσιάζεται μαζί με τον Μάρκο Αντώνιο με φόντο την Αίγυπτο. Πιθανότατα πιο γελοίο κι από τότε που έπαιζε μια Μακεδόνισσα που μιλούσε Αγγλικά με ... Ρώσικη προφορά.

Brad Bird - Mission Impossible: Ghost Protocol
Ο Μπράντ Μπέρντ είναι ο σημαντικότερος σκηνοθέτης Animation τις τελευταίας δεκαετίας. Όχι τόσο για τον Ρατατούη και τους Απίθανους, όσο κυρίως για το πιο-αριστουργηματικό-δεν-γίνεται Iron Giant. Η απόφαση του να σκηνοθετήσει μια "κανονική" ταινία, υπό άλλες συνθήκες θα με ενθουσίαζε. Όσο καλό όμως κι αν είναι το MI4, θα έχει ένα τεραστίων διαστάσεων μειονέκτημα. Αυτό.

Oh yeah!

2010-10-29T23:28:00.017+03:00

Μούβι οφ δε γίαρ

Derezzed

2010-10-28T11:23:00.003+03:00

Derezzed - Daft Punk

Ακόμα δεν έχω καταλήξει για ποιο από τα δύο είμαι περισσότερο ενθουσιασμένος. Είναι άραγε η ανακοίνωση του Κρίστοφερ Νόλαν ότι το επερχόμενο Μπάτμαν θα τιτλοφορείται "The Dark Knight Rises", σημαντικότερη από το καινούργιο trailer του Tron: Legacy, που ταυτόχρονα λειτουργεί και σαν video clip για την φοβερή μουσική των Daft Punk; Πιθανότατα είναι (Νόλαν είναι αυτός), ωστόσο δεν μπορώ να μην μετράω τις μέρες μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου, όπου ο πισινός της Olivia Wilde θα ξεπροβάλει τρισδιάστατος μπροστά μου.

Global Zombie Invasion

2010-10-26T23:32:00.002+03:00

Από την Αθήνα, την Ρώμη και το Παρίσι, μέχρι το Χονγκ Κόνγκ, το Μπουένος Αϊρες και το Γιοχάνεσμπουργκ, τα ζόμπι κατέκλυσαν τους δρόμους ανήμερα της 26ης Οκτωβρίου, πέντε μόλις μέρες πριν την παγκόσμια πρεμιέρα του πρώτου επεισοδίου του Walking Dead. Κι αν αυτή δεν είναι η καλύτερη καμπάνια προώθησης τηλεοπτικής σειράς που έχουμε δει τα τελευταίο χρόνια, τότε πες μου ποια είναι;

Στιγμές απο την εβδομάδα που μας πέρασε...

2010-10-24T11:38:00.004+03:00

Συν

- O Martin Freeman Μπίλμπο στο Χόμπιτ του Πίτερ Τζάκσον. ΟΥΑΟΥ!!!

- Μία ακόμα εβδομάδα για το Walking Dead του Φράνκ Ντάραμποντ. Πίτσες, μπύρες και ποπ κορν, ήδη σε... θέση μάχης.

- Οι Red Snapper τον Δεκέμβριο ξανά στην χώρα μας. Μια του κλέφτη, δύό του κλέφτη, αυτή τη φορά θα τα καταφέρω επιτέλους να τους δω.

- Δεν θυμάμαι αν το έχω πει, αλλά το Luther με τον πολύ Idris Elba, είναι η καλύτερη φετινή Βρετανική τηλεοπτική σειρά. Καλύτερη κι από τον Doctor Who.

- Το soundtrack του Treme που επιτέλους κυκλοφόρησε πριν από μερικές μέρες. Σπουδαία τζαζ (και όχι μόνο) μουσική, κατευθείαν από την σημαντικότερη γειτονιά της Νέας Ορλεάνης.

- Πόσο αριστούργημα μπορεί να είναι το Social Network του Φίντσερ; Υπομονή, σε μερικές μέρες θα ξέρουμε.

Πλην

- Μετά το ημι-αποτυχημένο Caprica, το τηλεοπτικό δίκτυο Syfy ετοιμάζει και δεύτερο prequel του αριστουργηματικού Battlestar Galactica, με τίτλο Battlestar Galactica: Blood & Chrome. Όχι άλλο κάρβουνο.

- Το Winter's Bone, που κέρδισε το φετινό Sundance. Ανία + βαρεμάρα + μπόλικα κλισέ = Ασ' το καλύτερα.

- Η ξεφτίλα του Ελληνικού μπάσκετ, δεν έχει τελειωμό.

Πέντε Συναυλίες για το 2011, Please

2010-10-21T11:51:00.004+03:00

Καλοί οι U2, φοβεροί οι Prodigy, αλλά κατά την γνώμη μου οι δύο καλύτερες συναυλίες της φετινής χρονιάς θα είναι αυτές των Godspeed You! Black Emperor στις 17 και 18 Δεκεμβρίου στο Gagarin 205. Δεν είναι ακόμη σίγουρο αν θα είμαι εκεί, ωστόσο και τις δύο φορές που έχω δει στο παρελθόν τους Καναδούς, ήταν απίστευτοι.
Ποιες όμως είναι συναυλίες που θα ήθελα να παρακολουθήσω μέσα στην επόμενη χρονιά (και πιθανότατα δεν πρόκειται να γίνει);

Radiohead

Όσο θα βγάζουν καινούργιους δίσκους άλλο τόσο θα ελπίζω κι εγώ να τους ξαναδώ. Το θέμα είναι ότι σπάνια δίνουν πολλές συναυλίες εκτός Αγγλίας και όταν το κάνουν συνήθως πηγαίνουν σε μέρη που δεν έχουν επισκεφτεί στο παρελθόν.

Πιθανότητα να τους δούμε το 2011: 30%

Sigur Ros

Καινούργιο δίσκο θα βγάλουν μέσα στο 2011, ευκαιρία να έρθουν ξανά στην χώρα μας και να τους δω κι εγώ επιτέλους. Που να τρέχω στην Ισλανδία τώρα.

Πιθανότητα να τους δούμε το 2011: 30%

Arcade Fire

Ο πρώτος δίσκος τους ήταν αριστούργημα, ο δεύτερος πολύ καλός και ο τρίτος απλά συμπαθητικός. Φέρτε τους γρήγορα πριν βγάλουν καμιά πατάτα και ψαχνόμαστε.

Πιθανότητα να τους δούμε το 2011: 1%

My Morning Jacket

Σοβαρά τώρα! Έχει περάσει, έστω και φευγαλέα, από το μυαλό κάποιου Έλληνα διοργανωτή να τους φέρει στα μέρη μας;

Πιθανότητα να τους δούμε το 2011: 0%

Wolf Parade

Σχεδόν εγκληματικά παραγνωρισμένοι, οι καναδοί φημίζονται για τις σούπερ συναυλίες τους και φυσικά για τα τρία αριστουργηματικά albums τους. Γιατί όχι λοιπόν;

Πιθανότητα να τους δούμε το 2011: 10%

Jap Attack

2010-10-18T10:46:00.007+03:00

Screamo, Post-Rock, Post-Hardcore και Hardcore Punk είναι μόνο μερικές από τις ταμπέλες που μπορείς να βάλεις στη μουσική των Γιαπωνέζων Envy. Από το 1992 που δημιουργήθηκαν μέχρι και σήμερα έχουν βγάλει έξι albums, ενώ φέτος υπέγραψαν στην δισκογραφική εταιρία των Mogwai, Rock Action Records, απ' όπου πριν μερικές ημέρες κυκλοφόρησαν το τελευταίο τους πόνημα με τίτλο Recitation.

Για να μην μπλέκουμε και πολύ τα πράγματα, η μουσική τους είναι συγκλονιστική και θα μπορούσες να πεις ότι θυμίζει αρκετά αυτή των Explosions in the Sky, σε μια πιο hardcore εκδοχή της.
Δίσκος της χρονιάς για οποιοδήποτε μουσικό είδος, από αυτά που ανέφερα στην αρχή, νομίζεις ότι του ταιριάζει.

Welcome Blue Sky

2010-10-16T11:59:00.004+03:00

Για τα Διάφανα Κρίνα και τον απαράδεκτο τρόπο με τον οποίον έβαλαν τέλος στην δεκαοχτάχρονη πορεία τους, τα έχουμε πει στο παρελθόν και δεν νομίζω πως υπάρχει λόγος να τα ξανασκαλίζουμε. Ας περάσουμε στα γρήγορα να δούμε σε ποια καινούργια μουσικά μονοπάτια αποφάσισαν τα μέλη τους να βαδίσουν.

Τον Απρίλιο της φετινής χρονιάς, οι Τάσος Μαχάς, Νίκος Μπαρδής, Παντελής Ροδοστόγλου και Κυριάκος Τσουκαλάς (όλα τα κρίνα εκτός του Θάνου Ανεστόπουλου δηλαδή) δημιούργησαν τους Goodbye blue sky και παρόλο που η σελίδα τους στο Myspace δεν σου δίνει και καμία ιδιαίτερη πληροφορία για την μουσική τους κατεύθυνση, πληροφορίες αναφέρουν πως ο ήχος της μπάντας θα κινείται προς το Post rock, δεν θα υπάρχει τραγουδιστής, ενώ το καινούργιο υλικό (όποτε αυτό κυκλοφορήσει) θα θυμίζει αρκετά τον ορχηστρικό δίσκο-βιβλίο των Κρίνων, "Ο γύρος της μέρας σε ογδόντα κόσμους".

Όσο για τον Θάνο, πέρα από τις συναυλίες του με τους "ποιητές γυμνοί τραγουδούν", ετοιμάζει καινούργιο δίσκο, χωρίς να υπάρχει προς το παρόν συγκεκριμένη ημερομηνία κυκλοφορίας. Παρακάτω ωστόσο μπορείς να πάρεις μια μικρή γεύση από το ντέμο που ηχογράφησε φέτος, ακούγοντας το τραγούδι "Προσευχή".

Θάνος Ανεστόπουλος - Προσευχή

Πέντε ταινίες για το Halloween

2010-10-14T11:46:00.012+03:00

31 Οκτωβρίου είναι η περίφημη γιορτή του Halloween και παρακάτω σου προτείνω πέντε θρίλερ της πρόσφατης κινηματογραφικής σοδειάς, για να περάσεις όσο πιο φρικτά μπορείς αυτή τη μέρα.

   Pontypool

Ταινία με ζόμπι, χωρίς... ζόμπι γίνεται;
Σε ένα τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό μιας μικρής κωμόπολης του Καναδά, τα τηλεφωνήματα πέφτουν βροχή από ακροατές που αναφέρουν αναταραχές στο κέντρο της πόλης από άτομα που έχουν φύγει εκτός ελέγχου χωρίς προφανή αιτία.
Κλειστοφοβικό, σφιχτοδεμένο στο μοντάζ και πανέξυπνο στους διαλόγους του.

   The Loved Ones

Νεαρά σαν τα κρύα τα νερά, απαγάγει νεαρό που της έριξε "πιστόλι" για τον σχολικό χορό και με την βοήθεια του πατέρα της πραγματοποιούν το χορό στο σαλόνι του σπιτιού τους.
Κι αυτό είναι μόνο η αρχή.

   Frozen

Τρεις φίλοι μένουν παγιδευμένοι πάνω σε τελεφερίκ χιονοδρομικού κέντρου όταν οι υπεύθυνοι τους ξεχνάνε κατά λάθος, ενώ κλείνουν το κέντρο για μια εβδομάδα.
Από τον cult σκηνοθέτη του, πιο-cult-δεν-γίνεται, Hatchet.

   A Serbian Film

Η μοναδική ταινία στα τέσσερα χρόνια που ψηφίζω στο imdb, που έχω αφήσει χωρίς βαθμολογία. Φαντάσου το Braindead του Πίτερ Τζάκσον να συναντάει το Irreversible του Γκασπάρ Νοέ και μπορείς (στο περίπου) να φανταστείς τι συμβαίνει σε τούτο το φιλμ, κυρίως από την μέση και μετά, όπου ξεφεύγει σε ένα απίστευτο blood bath, με την μια παρανοϊκή κατάσταση να διαδέχεται την άλλη. Πίστεψε με, όσο προετοιμασμένος και να είσαι γι' αυτό που θα δεις, θα... πιαστείς απροετοίμαστος.

Seven Days (Les 7 jours du talion)

Πατέρας παίρνει εκδίκηση από τον δολοφόνο της μικρής του κόρης, απαγάγοντας και βασανίζοντας τον για εφτά μέρες.
Η καναδέζικη απάντηση (μετά τα ζόμπι πιο πάνω) στους βιτζιλάντηδες, προλαβαίνει στις δυο ώρες του να χωρέσει εκτός από μπόλικους βασανισμούς και δυο - τρία σχόλια για τον ξεπεσμό της κοινωνία μας. Μην περιμένεις και σπουδαία πράγματα πάντως.

Γιατί το Fringe είναι η καλύτερη σειρά της αμερικάνικης τηλεόρασης αυτή τη στιγμή;

2010-10-13T11:23:00.003+03:00

α) Γιατί αν είσαι λάτρης της επιστημονικής φαντασίας, εδώ και δύο χρόνια, παίζει χωρίς αντίπαλο στο συγκεκριμένο είδος.

β) Γιατί λάτρεψες τα X-files και το Lost και γουστάρεις κάτι που να συνδυάζει τις μυστηριώδεις υποθέσεις του πρώτου και τον εθισμό του δεύτερου.

γ) Γιατί τα Treme, Breaking Bad και Spartacus ολοκλήρωσαν πριν μερικούς μήνες τις σεζόν τους και δεν πρόκειται να δούμε κάτι καινούργιο από αυτά μέχρι την άνοιξη του 2011.

δ) Για την Anna Torv, η οποία μπορεί να μπήκε στην σειρά γιατί είναι ανιψιά του Ρούπερτ Μέρντοχ, έχει εξελιχθεί ωστόσο σε ηθοποιάρα, ερμηνεύοντας τον κεντρικό χαρακτήρα της σειράς σε... δυο διαστάσεις (κι αν ακόμα διαφωνείς, δες αυτό).

ε) Γιατί όπως κάθε μεγάλη σειρά πέρα από την εποχή της (Wire κανείς;) δεν έχει προταθεί για Έμμυ ούτε στις πιο προφανείς κατηγορίες, σκηνοθεσίας, ειδικών εφέ και Β΄αντρικού ρόλου.

στ) Γιατί παραγωγός είναι ο J.J. Abrams, βασικός σεναριογράφος ο Akiva Goldsman και, στα περισσότερα επεισόδια, σκηνοθέτης ο Brad Anderson (The Machinist, Session 9)

Όποια απάντηση και να διαλέξεις, έχεις απαντήσει σωστά.

Vesuvius, fire of fire

2010-10-07T17:30:00.006+03:00

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πριν κάνα δίμηνο όταν περνούσα μπροστά από τον Βεζούβιο, ότι ένα τραγούδι με αυτό τον τίτλο θα κατέληγε τελικά αν είναι το αγαπημένο μου από την φετινή μουσική σοδειά. Πέντε χρόνια μετά το αριστουργηματικό Illinois, το επόμενο δισκογραφικό πόνημα του Sufjan Stevens είναι περισσότερο φιλόδοξο απ' όσο θα μπορούσες να φανταστείς, αλλά παρόλα αυτά, μέσα στα 75 του λεπτά δεν χωράει λιγότερη μαγεία απ' όση θα περίμενες. Το The Age of Adz κυκλοφορεί στις 12 Οκτωβρίου και, πίστεψε με, αξίζει να του αφιερώσεις και με το παραπάνω κάποιες (αρκετές) ώρες από την ζωή σου.

Sufjan Stevens - Vesuvius

Imdb Fail

2010-10-06T10:11:00.006+03:00

Όσοι μπαίνετε συχνά στο imdb θα έχετε παρατηρήσει ότι εδώ και μερικές το συγκεκριμένο site έχει προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές τόσο στον σχεδιασμό του, όσο και στην εμφάνιση των τίτλων των ταινιών που φιλοξενεί. Έτσι πλέον ανάλογα με την χώρα που ζεις, βλέπεις και την επίσημη μετάφραση των τίτλων όταν προβλήθηκαν για πρώτη φορά στις αίθουσες. Κερασάκι στην τούρτα για την Ελλάδα τόσο τα greeklish, όσο και η καθαρεύουσα στις ταινίες πριν από το 1970. Ιδού μερικές κορυφαίες στιγμές που ανακάλυψα μετά από μια σχετικά σύντομη αναζήτηση...

More, kouragio! - Safety Last! (1923)
Diazygio me prothesmia - The Awful Truth (1937)
Johann Strauss, o vasilefs tou vals - The Great Waltz (1938)
I gynaika me tin leopardali - Bringing Up Baby (1938)
Ypothesis Notorious - Notorious (1946)
Koinonika skandala - The Philadelphia Story (1940)
Oti mou arnithikan oi anthropoi - Umberto D. (1952)
O varnavas, i Edwina, i maimou kai to bogomolec - Monkey Business (1952)
O thanatopoinitis me to simadi - The Night of the Hunter (1955)
Poulimeni ap' ti mitera tis - La strada (1954)
Gia tin agapi tis sti laimitomo - A Tale of Two Cities (1958)
Oi ektelestai tis Avgis - Los desperados (1969)
Seismika koritsia kai trella naftakia - Pasqualino Cammarata... capitano di fregata (1974)
O erotiaris galatas - The Amorous Milkman (1975)
Ithele dekaohtara... kala na pathei! - Primo amore (1978)
Granita americana - Porky's (1982)
Treles istories erota kai fantasias - The Princess Bride (1987)
Metal jacket - Full Metal Jacket (1987)
I gynaika mou... kommatia na ginei! - Picking Up the Piece (2000)
Treles peripeteies sti Loxolandi - The Adventures of Rocky & Bullwinkle (2000)
Wall·Y - WALL·E (2008)
Resident Evil: Trisdiastati apodrasi - Resident Evil: Afterlife (2010)

On a Side Note

2010-10-04T11:39:00.001+03:00

Λόγω διάφορων προβλημάτων (κυρίως διαχείρισης χρόνου) έχω εγκαταλείψει εδώ και μερικές μέρες το blog, υπόσχομαι ωστόσο σύντομα να επανορθώσω.

Here come the wolfman

2010-09-25T13:35:00.001+03:00

Grinderman - Heathen Child

Πολλά τα απογοητευτικά albums που άκουσα μέσα στον Σεπτέμβρη. Ούτε οι Blonde Redhead, ούτε οι Röyksopp, ούτε ο Serj Tankian στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων παρόλο που οι προσδοκιες ήταν μεγάλες. Την παράσταση σχετικά άνετα έκλεψε ο Nick Cave, ο οποίος μαζί με την γνώριμη παρεα των Grinderman, κυκλοφόρισαν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο Grinderman 2 (τόση έμπνευση στους τίτλους δεν την αντέχω πια).
Στο πρώτο video clip απο το τραγούδι Heathen Child, όπου σκηνοθέτησε κάποιος John Hillcoat, βλέπουμε τον Αυστραλό μας φίλο ντυμένο Ρωμαίο εκατόνταρχο, να αερίζεται και να διαλύονται ολόκληρες πόλεις και πολλές παρόμοιες ομορφιές, φόρο τιμής πιθανότατα, στις camp ταινίες των 80s.
Εξαιρετικό απ' όποια σκοπιά κι αν το δεις.

Prodigy - Salonika, σε 10

2010-09-19T11:48:00.009+03:00

1. Σε μια βραδιά όπου σχεδόν όλοι οι Θεσσαλονικείς ήταν σε κάποια συναυλία. Σχεδόν 10.000 κόσμος δεν προτίμησε ούτε το Reworks Festival (με Autechre), ούτε τους Tindersticks, ούτε φυσικά την Χαρούλα Αλεξίου, αλλά τους Prodigy στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ του ΠΑΟΚ.

2. Ο χώρος ήταν γεμάτος από τις 21.00 αλλά η συναυλία ξεκίνησε στις 22.10.

3. Παρότι για οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα η αρένα θα φάνταζε ικανοποιητική, για το κοινό των Prodigy αποδείχθηκε... στριμόκωλη. Ναι μεν μπορούσες να χορέψεις, αλλά το έκανες αγκαλιά με τους διπλανούς σου, ακόμα κι αν ήσουν σχετικά πίσω όπως κι εγώ.

4. Ο ήχος ήταν μάλλον μέτριος. Δεν μπορώ να μιλήσω για όσους ήταν στην εξέδρα, αλλά εγώ δίπλα στον ηχολήπτη με το ζόρι καταλάβαινα τι μας έλεγε ο Maxim.

5. Το κοινό σε γενικές γραμμές ήταν εξαιρετικό. Αστείο βρήκα το γεγονός πως αντί του τυπικού "We want more" πριν το encore, ακούστηκαν συνθήματα εναντίον του Θρύλου.

6. Η κάπνα μέσα στο γήπεδο ήταν απίστευτη. Ο εξαερισμός ήταν ανύπαρκτος και σε συνδυασμό με κάποια καπνογόνα που άναψαν, έκαναν την ατμόσφαιρα αποπνικτική.

7. Στις 23.40, μετά από μιάμιση ώρα και ένα encore, οι Prodigy εγκατέλειψαν οριστικά την σκηνή, με ένα setlist που περιλάμβανε όλες τις μεγάλες τους επιτυχίες και το οποίο, με ελάχιστες διαφορές, ήταν παρόμοιο με εκείνο της Αθήνας.

8. Κατά την έξοδο, έβλεπες παντού γύρω σου ανθρώπους μούσκεμα στον ιδρώτα.

9. Η συναυλία των Prodigy στην Θεσσαλονίκη ήταν η τελευταία τους φετινή συναυλία.

10. Έχω την εντύπωση πως μετά από το χθεσινό (και προχθεσινό) πανδαιμόνιο, δεν θα περάσουν ξανά έξι χρόνια για να τους δούμε στα μέρη μας.

This Time it's Goodbye

2010-09-18T10:07:00.005+03:00

Το Spartacus: Blood and Sand ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη της φετινής τηλεοπτικής χρονιάς. Παρόλο που τα πρώτα δύο τρία επεισόδια υπήρξαν ψιλοαπογοητευτικά, η σειρά βελτιωνόταν εντυπωσιακά από επεισόδιο σε επεισόδιο, για να φτάσει στο τέλος να μας παραδώσει ίσως το καλύτερο season finale που έχω δει ever.

Τα νέα όμως δυστυχώς δεν είναι καθόλου καλά. Μετά την αναβολή της δεύτερης σεζόν λόγω της σοβαρής ασθένειας του πρωταγωνιστή της και παρόλο που αυτή την περίοδο γυρίζεται ένα prequel έξι επεισοδίων με τίτλο Spartacus: Gods of the Arena, χθες ο ηθοποιός Andy Whitfield και το τηλεοπτικό δίκτυο Starz, έβγαλαν μια από κοινού ανακοίνωση όπου ανέφεραν ότι η κατάσταση της υγείας του ηθοποιού είναι σε κρίσιμη κατάσταση και ότι πλέον εγκαταλείπει οριστικά την σειρά.

Μετά από αυτό, το μέλλον του Spartacus προδιαγράφεται αβέβαιο, με πληροφορίες να αναφέρουν ότι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα οριστικής ακύρωσης ολόκληρης της σειράς αν δεν καρποφορήσει το ενδεχόμενο αντικατάστασης του Andy Whitfield από άλλον ηθοποιό.

Το μόνο που έχουμε να ευχηθούμε εμείς είναι περαστικά στον ηθοποιό και καλή συνέχεια στην δύσκολη προσπάθεια των παραγωγών να δώσουν συνέχεια σε μια πραγματικά εξαιρετική σειρά.

Epic Fail

2010-09-17T10:33:00.005+03:00

Τέτοιο ασυμμάζευτο χάλι, χρόνια είχα να ακούσω. Ο δεύτερος προσωπικός δίσκος του frontman των System of a Down, Serj Tankian, με τίτλο Imperfect Harmonies, είναι τόσο φιλόδοξος, που προσπαθεί, πολλές φορές μέσα στο ίδιο τραγούδι, να καλύψει κάθε μουσικό είδος από καταβολής ανθρωπότητας. Συμφωνική μουσική, ροκ, electronica, drum'n'bass (!!!) και οτιδήποτε άλλο μπορείς να φανταστείς, μπαίνει στο μπλέντερ για να μας σερβίρει ένα εντελώς άγευστο, ανούσιο και επίπεδο αποτέλεσμα.

Μην ξεγελιέσαι από το πιο πάνω video clip. Το Left of Center είναι το μοναδικό αξιόλογο κομμάτι του δίσκου, κομμάτι το οποίο ο Serj πονηρά έβαλε προτελευταίο, για να ξεκλέψει κάνα αστεράκι παραπάνω από τους κριτικούς και να μας αφήσει (μάταια) με μια πιο γλυκιά γεύση.

Πριν καμιά δεκαπενταριά χρόνια τούτο το album θα μπορούσε έστω και ελάχιστα να εντυπωσίαζε. Στις μέρες όμως, μόνο απορία μπορεί να δημιουργήσει για το που ακριβώς πήγε το, μέχρι πρότινος, τεράστιο ταλέντο του δημιουργού του.

Placebo R.I.P.

2010-09-12T10:20:00.006+03:00

Ας κάνουμε μια μικρή σύνοψη των όσων διαδραματίστηκαν την 10η Σεπτεμβρίου του 2010 στην συναυλία που έδωσαν οι Placebo στο θέατρο Γης. Μια συναυλία που ο θεός με φώτισε να μην παρευρεθώ, παρόλο που για κάποια δέκατα του δευτερολέπτου είχε περάσει από το ανόητο μυαλό μου να πράξω το αντίθετο.

Παρά την αρχική ανακοίνωση της DiDi Music, τα εισιτήρια τόσο μέσω ίντερνετ, όσο και στο ταμείο την ημέρα της συναυλίας, κόστιζαν 45 ευρώ. Μάλιστα τα εισιτήρια που εκδίδονταν έξω από το θέατρο Γης, ήταν αυτά της Αθήνας. Ναι καλά διαβάζεις, επειδή είχαν εξαντληθεί αυτά της Θεσσαλονίκης, οι φωστήρες της διοργανώτριας εταιρίας έκοβαν εισιτήρια του Terra Vibe στο... θέατρο Γης.

Οι Placebo βγήκαν στην σκηνή στις 20.55 παρόλο που το πρόγραμμα έλεγε στις 21.00. Μετά από 45 λεπτά αποχαιρέτησαν το κοινό για να επιστρέψουν πέντε λεπτά αργότερα, να παίξουν Taste in men και να αποχωρίσουν οριστικά, μέσα σε έντονες αποδοκιμασίες από το κοινό που πετούσε μπουκάλια και πέτρες στην σκηνή και τους τεχνικούς. Να σημειωθεί ότι μέχρι τις 21.30 οι διοργανωτές έκοβαν ακόμα εισιτήρια στα εκδοτήρια ενώ γνώριζαν ότι η συναυλία μέσα στα επόμενα λεπτά θα ολοκληρωνόταν.

Επίσημη θέση της DiDi Music σε όλο αυτό το χάλι, δύο μέρες μετά, δεν έχει ακόμα υπάρξει. Κάποιοι κάνουν λόγο ότι το συμβόλαιο που είχε υπογράψει το συγκρότημα με την εταιρία ήταν για 50 λεπτά συναυλίας. Κάποιοι άλλοι αναφέρουν πως ο τραγουδιστής τον Placebo, Brian Molko, ήταν τόσο κομμάτια από τα ναρκωτικά που δεν μπορούσε να συνεχίσει, μάλιστα Άγγλοι τεχνικοί μπροστά στην σκηνή φέρονται να δήλωσαν ότι ήθελε να φύγει νωρίς από την Θεσσαλονίκη για να είναι φρέσκος για την συναυλία της επόμενης μέρας στην Μαλακάσα.

Δυστυχώς έχω την εντύπωση πως αυτό ήταν το τελευταίο καρφί στο φέρετρο των συναυλιών της Θεσσαλονίκης. Μετά από αυτή την εξοργιστική αρπαχτή, δύσκολα θα τολμήσει κάποιος διοργανωτής να φέρει ξανά κάποιο μεγάλο όνομα από τα μέρη μας κι ακόμα δυσκολότερα να αποφασίσει να ρισκάρει κάποιος μουσικόφιλος τα λεφτά του, για κάτι που υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να του βγει πατάτα. Όσο για τους Placebo νομίζω πως ήρθε η ώρα να "βαρέσουν" και επίσημα διάλυση, αφού είναι πλέον πασιφανές ότι κάνουν αγγαρεία, εκμεταλλευόμενοι με τον χειρότερο τρόπο το όνομα που εδώ και μια δεκαπενταετία έχουν φτιάξει.

Συν - Πλην

2010-09-11T12:18:00.005+03:00

Στιγμές, απο την εβδομάδα που μας πέρασε...

- Οι εξαιρετικές ταινίες δύο Ελλήνων δημιουργών στο φεστιβάλ Βενετίας. Το Αttenberg της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγκάρη και η Χώρα προέλευσης του Σύλλα Τζουµέρκα απέσπασαν θερμά χειροκροτήματα στη Μόστρα και σήμερα διεκδικούν τα μεγάλα βραβεία στο επίσημο διαγωνιστικό και στο παράλληλο πρόγραμμα κριτικής αντίστοιχα.

- Ο πρώτος προσωπικός δίσκος του ντράμερ των Radiohead, Philip Selway με τίτλο Familial. Σε μόλις 32 λεπτά καταφέρνει να μας δείξει μια πλευρά του καλλιτεχνικού του ταλέντου που ούτε κατά διάνοια είχαμε υποψιαστεί. Ξεχάστε ο,τι ξέρατε από τους Radiohead, εδώ οι τόνοι χαμηλώνουν, οι φολκ μπαλάντες παίρνουν το πάνω χέρι και παρόλο που ο Philip δεν καταφέρνει να μας μαγέψει όσο θα θέλαμε, παραδίδει έναν πρώτο αξιολογότατο δίσκο και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον.

- Μια ακόμα ενδιαφέρουσα συνέντευξη του Παύλου Παυλίδη στο Avopolis.

- Οι πολύ καλές ταινίες που μας έρχονται από την Αυστραλία τον τελευταίο καιρό. Ρίξε μια ματιά στα Balibo και The Square και θα καταλάβεις τι εννοώ.

- Το χάος που επικράτησε όλη την προηγούμενη εβδομάδα, όσον αφορά τις συναυλίες των Prodigy στην Αθήνα. Τελικά οι διοργανωτές έπραξαν όπως θα έπρεπε να είχαν πράξει από την πρώτη μέρα, ξανακάνοντας τις δυο συναυλίες μια, με το να την μεταφέρουν σε μεγαλύτερο χώρο. ΤΟΣΟ μυαλό ήθελε δηλαδή;

- Θα το πω για μια ακόμη φορά. Το συνολικό επίπεδο της φετινής κινηματογραφικής χρονιάς είναι ΠΑΡΑ πολύ πεσμένο. Και δυστυχώς ένα Inception κι ένα Toy Story 3, δεν φέρνουν την άνοιξη.

- Με τον πρώτο τους δίσκο, οι Arcade Fire έγιναν μέσα σε μια νύχτα ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα. Με τον τρίτο τους δίσκο έγιναν ένα από τα πιο αγαπημένα συγκροτήματα εκείνων που θέλουν οπωσδήποτε να το παίξουν ψαγμένοι αλλά δεν ξέρουν που να... ψάξουν. Δεν είναι κακό το The Suburbs, απλά δεν είναι το αριστούργημα που με το ζόρι προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι.

10 Αγαπημένα Τηλεοπτικά opening credits

2010-09-09T10:17:00.137+03:00

Όπως έχω πει και στο παρελθόν, θεωρώ πολύ σημαντικό κομμάτι μίας σειράς τα opening credits. Υπάρχουν σειρές που με έχουν κερδίσει σχεδόν μόνο από αυτά (True Blood κανείς;), όπως και άλλες, όπου είναι καλύτερα ακόμα κι από την ίδια την σειρά. Μετά το άλμα (sic), ακολουθούν τα 10 πιο αγαπημένα μου.

10. The Simpsons
Ποιο το νόημα να έχεις τίτλους αρχής, αν δεν μπορείς να τους κάνεις ο,τι θέλεις;

09. Carnivale
Οι σειρές του HBO αποτελούν εγγύηση στον συγκεκριμένο τομέα (όπως θα ανακαλύψεις και στην συνέχεια) και φυσικά το Carnivale δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ.

08. How to Make It in America
I need dollar dollar, a dollar is what I need. And if I share with you my story, would you share your dollar with me. Απλά τέλειο.

07. Treme
Down in the treme, is me and my baby. We're all going crazy, while jamming and having fun.

06. Doctor Who
Με στοιχειώνει από μικρό παιδί η μουσική του Doctor Who, με τον Tom Baker να είναι ο αγαπημένος μου δόκτορας ever. Respect.

05. Flight of the Conchords
Σοβαρά τώρα, υπάρχει περίπτωση να ακούσεις το συγκεκριμένο intro και να μην θέλεις να χορέψεις; Μέχρι και τα παγκάκια το κάνουν.

04. The Wire
The bigger the lie, the more they believe. Πέντε αριστουργηματικές σεζόν, πέντε opening credits με διαφορετικές εκτελέσεις του Way Down in the Hole του Tom Waits. Παρακάτω το πιο αγαπημένο μου απο την πέμπτη...

03. Mad Men
Έργο τέχνης.

02. Dexter
Κάθε φορά που το βλέπω ανατριχιάζω.

01. True Blood
I don't know what you've done to me, but I know this much is true: I wanna do bad things with you. Έπος

Music - Movies 2010

2010-09-06T10:59:00.004+03:00

Τρεις μήνες πριν από το τέλος της χρονιάς, ιδού μια μίνι σύνοψη των καλύτερων δίσκων και ταινιών αυτής.

Music 2010 - Top 20

01. The National - High Violet
02. Beach House - Teen Dream
03. The Boy - Κουστουμάκι
04. These New Puritans - Hidden
05. Foals - Total Life Forever
06. Interpol - Interpol
07. Wolf Parade - Expo 86
08. Gogol Bordello - Trans-Continental Hustle
09. Midnight Juggernauts - The Crystal Axis
10. Electric Litany - How To Be A Child & Win The War
11. Gorillaz - Plastic Beach
12. Get Well Soon - Vexations
13. Yeasayer - Odd Blood
14. Fang Island - Fang Island
15. Jonsi - Go
16. Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Αυτό το Πλοίο Που Όλο Φτάνει
17. Vampire Weekend - Contra
18. Arcade Fire - The Suburbs
19. Playground Noise - Playground Noise
20. Delphic - Acolyte

Movies 2010 - Top 10

01. Inception
02. Toy Story 3
03. Shutter Island
04. The Ghost Writer
05. Dog Pound
06. Four Lions
07. Kick-Ass
08. Cemetery Junction
09. Green Zone
10. 7 Days

Όπως εύκολα καταλαβαίνεις το 2010 είναι μια σχετικά φτωχή χρονιά όσον αφορά της ταινίες που κυκλοφόρησαν μέσα σ' αυτήν. Έστω κι έτσι όμως, η πρώτη πεντάδα είναι αρκετά δυνατή, με τα Inception και Toy Story 3 να οδηγούν την κούρσα με τεράστια διαφορά από τις υπόλοιπες.

I walked, cause you walked

2010-09-03T10:58:00.002+03:00

Ξέχνα το μπάντζο, τα βιολιά και οτιδήποτε άλλο συνήθισες να ακούς από τον Sufjan Stevens. Ο πρώτος του "κανονικός" δίσκος μετά το αριστουργηματικό Illinois του 2005, έρχεται στις 12 Οκτωβρίου, έχει τον τίτλο The Age of Adz και είναι τίγκα στα drum machines και στα αναλογικά συνθεσάιζερ. Παρόλα αυτά η μαγεία δείχνει να μην έχει χαθεί καθόλου, κάτι που μπορείς εύκολα να καταλάβεις ακούγοντας το I walked εδώ πιο κάτω ή κατεβάζοντας το εντελώς δωρεάν σε οποιοδήποτε format γουστάρεις εδώ.

<a href="http://sufjanstevens.bandcamp.com/track/i-walked">I Walked by Sufjan Stevens</a>

Έμμυ 2010 - The Way It Should Be

2010-08-29T11:17:00.001+03:00

Χωρίς περαιτέρω σχόλια, τα βραβεία, όπως θα δίνονταν σήμερα στην 62η τελετή των Έμμυ, εάν ζούσαμε σε έναν πιο δίκαιο κόσμο.

Πρωταγωνιστικοί Ρόλοι

Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά

Ed O'Neill - Modern Family

Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά

Michael C. Hall - Dexter

Καλύτερη Α' Αντρική Ερμηνεία σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

James Badge Dale - The Pacific

Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά

Amy Poehler - Parks and Recreation

Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά

Connie Britton - Friday Night Lights

Καλύτερη Α' Γυναικεία Ερμηνεία σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

Claire Danes - Temple Grandin

Συμπρωταγωνιστικοί Ρόλοι

Καλύτερη Β' Αντρική Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά

Ty Burrell - Modern Family

Καλύτερη Β' Αντρική Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά

Aaron Paul - Breaking Bad

Καλύτερη Β' Αντρική Ερμηνεία σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

Joseph Mazzello - The Pacific

Καλύτερη Β' Γυναικεία Ερμηνεία σε Κωμική Σειρά

Jane Lynch - Glee

Καλύτερη Β' Γυναικεία Ερμηνεία σε Δραματική Σειρά

Kim Dickens - Treme

Καλύτερη Β' Γυναικεία Ερμηνεία σε Μίνι Σειρά ή Τηλεταινία

Brenda Vaccaro - You Don't Know Jack

Καλύτερη Κωμική Σειρά

Modern Family

Καλύτερη Δραματική Σειρά

Treme

Καλύτερη Μίνι Σειρά

The Pacific

Καλύτερη Τηλεταινία

Temple Grandin

It starts to feel like a barricade that keep us away

2010-08-28T10:43:00.001+03:00

Εντάξει, νομίζω πως ήρθε η ώρα να το παραδεχθούμε. Οι Interpol είναι με διαφορά η καλύτερη Post-punk μπάντα της τελευταίας δεκαετίας. Μπορεί μετά το αριστουργηματικό Turn On The Bright Lights, να μην κατάφεραν μας δώσουν κάτι εξίσου εντυπωσιακό, αλλά διάολε όλες οι μετέπειτα κυκλοφορίες τους ήταν πάρα, μα πάρα, πολύ καλές. Κάτι που φυσικά ισχύει και για το επερχόμενο δισκογραφικό τους πόνημα με τον ιδιοφυέστατο και πρωτότυπο τίτλο... Interpol. Album που αν μπεις στην διαδικασία να το κρίνεις από τα πρώτα δυο - τρία ακούσματα θα το πετάξεις στην πυρά, αλλά έτσι και αποφασίσεις να του δώσεις λίγο χρόνο ακόμα, θα ανακαλύψεις, έτσι απλά ένα, από τα καλύτερα album της χρονιάς.

Ηail to the Thieves

2010-08-25T10:24:00.008+03:00

Στις 23 Αυγούστου του 2009 μια ομάδα οπαδών των Radiohead ταξίδεψε ως την Πράγα με μοναδική τους αποστολή να κινηματογραφήσουν την αγαπημένη τους μπάντα όσο αυτή θα έπαιζε στην σκηνή του Εκθεσιακού Κέντρου Vystaviste. H κινηματογράφηση έγινε με κάθε είδους οπτικό μέσο μπορείς να φανταστείς, από κινητό τηλέφωνο, μέχρι φωτογραφική μηχανή και ψηφιακή βιντεοκάμερα, ενώ οποιοσδήποτε από το κοινό είχε τραβήξει κάποιο βιντεάκι, μπορούσε να το στείλει στους δημιουργούς για να το χρησιμοποιήσουν στο μοντάζ. Το όλο εγχείρημα είχε την συγκατάθεση της μπάντας, η οποία παρέδωσε στους δημιουργούς την ηχογράφηση από την κονσόλα του ήχου. Το τελικό αποτέλεσμα (διάρκειας 123') μπορείς να κατεβάσεις ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ από εδώ, σε όποιο φορμάτ σου αρέσει, από DVD μέχρι AVI και MKV.

Μετά από αυτό δεν νομίζω να έχει μείνει κανένας που να αμφιβάλει ότι οι Radiohead είναι το πιο πρωτοποριακό (και καλύτερο φυσικά) συγκρότημα της εποχής μας.

God Forgive Us

2010-08-24T20:32:00.005+03:00

Έγραφα δυο-τρια posts πιο κάτω ότι το Walking Dead του Φράνκ Ντάραμποντ "αναμένεται να είναι η καλύτερη σειρά της χρονιάς (αν όχι της δεκαετίας)" και το τρέιλερ που έσκασε μύτη πριν λίγα λεπτά έρχεται να επιβεβαιώσει τα γραφόμενά μου.
Η σειρά θα κάνει πρεμιέρα στις 31 Οκτωβρίου (Την νύχτα του Halloween δηλαδή) και θα διαρκέσει 90 λεπτά. Συνολικά η πρώτη σεζόν θα αποτελείται από έξι επεισόδια, ενώ όπως ήταν αναμενόμενο το AMC την ανανέωσε ήδη για δεύτερη σεζόν. Δεν θα πω περισσότερα, πάτα Play και απόλαυσε.

Emmy Awards, Nobody Gives a Shit

2010-08-24T12:08:00.002+03:00

Την Κυριακή απονέμονται τα 62α τηλεοπτικά βραβεία EMMY και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα μπω καν στον κόπο να σχολιάσω τα αποτελέσματα την επόμενη μέρα (ούτε και οποιαδήποτε άλλη δηλαδή). Παρακάτω μπορείς να ρίξεις μια γρήγορη ματιά στις υποψηφιότητες των δύο βασικών κατηγοριών όπως ανακοινώθηκαν πριν μερικές εβδομάδες, αλλά και στην διορθωμένη εκδοχή τους από τον υπογράφοντα.

Καλύτερη Δραματική Σειρά

Breaking Bad

Dexter

The Good Wife

Lost

Mad Men

True Blood

Καλύτερη Δραματική Σειρά (όπως θα έπρεπε να είναι)

Breaking Bad

Dexter

True Blood

Treme

Spartacus

Friday Night Lights

Καλύτερη Κωμική Σειρά

30 Rock

Curb Your Enthusiasm

Glee

Modern Family

Nurse Jackie

The Office

Καλύτερη Κωμική Σειρά (όπως θα έπρεπε να είναι)

30 Rock

Glee

Modern Family

Parks and Recreation

Community

Party Down

Όπως και να' χει προβλέπω νίκη των Mad Men στην κατηγορία του δράματος (θα' θελα να το πάρει το Breaking Bad) και του Modern Family στην κωμωδία (ίσως η πιο δίκαιη βράβευση αν πραγματοποιηθεί).

The 60 Best Films of 2009 (Fixed)

2010-08-23T10:29:00.001+03:00

Κι αφού ο Αύγουστος σχεδόν κατέστρεψε τούτο το μπλόγκ (που διάθεση για γράψιμο μετά από τέτοιες διακοπές;), κάνω μια ακόμα προσπάθεια ολικής επαναφοράς με μια δημοσίευση βγαλμένη από... πέρσι. Παρακάτω λοιπόν ακολουθεί η ολοκληρωμένη και τελική λίστα με τις καλύτερες ταινίες παραγωγής 2009, αφού τις περισσότερες ταινίες εκείνης της χρονιάς τις είδα φέτος. Ιδού λοιπόν...

60. The Secret of Kells
59. Micmacs
58. Vengeance
57. Hierro
56. Harry Brown
55. Sin Nombre
54. The Princess and the Frog
53. Fantastic Mr. Fox
52. The Bad Lieutenant: Port of Call - New Orleans
51. Brooklyn's Finest
50. A Prophet
49. A Single Man
48. Soul Kitchen
47. Coraline
46. Black Dynamite
45. Lebanon
44. Thirst
43. Vengeance
42. Capitalism: A Love Story
41. A Serious Man
40. Balibo
39. Taking Woodstock
38. Zombieland
37. The Messenger
36. Drag Me to Hell
35. Lourdes
34. The Eclipse
33. I Love You, Man
32. The Last House on the Left
31. Watchmen
30. Public Enemies
29. Los abrazos rotos
28. City Island
27. Whatever Works
26. Død snø
25. Triangle
24. Cell 211
23. Grace
22. The Damned United
21. The Hangover
20. Brüno
19. The White Ribbon
18. The Limits of Control
17. (500) Days of Summer
16. Crazy Heart
15. The Secret in Their Eyes
14. The Road
13. Adventureland
12. Up in the Air
11. Moon
10. Mother
09. Up
08. Star Trek
07. Inglourious Basterds
06. Valhalla Rising
05. District 9
04. The Cove
03. Mary and Max
02. Dogtooth
01. Avatar

Καινούργιες σειρές που αξίζει να δεις (part 2)

2010-08-17T17:10:00.010+03:00

Undercovers

Πρεμιέρα: 22/9/10
Υπόθεση: Πρώην κατάσκοποι και πλέον σύζυγοι, οι Blooms ζουν μια ήσυχη ζωή σαν ιδιοκτήτες εταιρίας κέτερινγκ. Μοναδική λύση ωστόσο στην ανία του γάμου τους φαντάζει η επιστροφή στην παλιά τους εργασία.
Γιατί να το δω: Δεν έχει υπάρξει ακόμα ταινία ή σειρά με παραγωγό τον J.J. Abrams που να μην ήταν το λιγότερο αξιόλογη.
Γιατί να μην το δω: Το όλο εγχείρημα θυμίζει υπερβολικά Mr and Mrs Smith.

Boardwalk Empire

Πρεμιέρα: 19/9/10
Υπόθεση: Η άνοδος και η πτώση του Nucky Thompson, πολιτικού και γκάγκστερ που βρισκόταν πίσω από την διακυβέρνηση της Ατλάντικ Σίτι.
Γιατι να το δω: Στίβ Μπουσέμι στον πρωταγωνιστικό ρόλο, Μάρτιν Σκορσέζε στην παραγωγή και όλα αυτά μέσα από την συχνότητα του ΗΒΟ. What more can you ask?
Γιατί να μην το δω: Αν δεν γουστάρεις ιστορίες με γκάγκστερ και μπόλικα πιστολίδια, μην περιμένεις κάτι διαφορετικό εδώ.

Luck

Πρεμιέρα: Άνοιξη 2011
Υπόθεση: Οι καθημερινές ιστορίες μιας ομάδας ανθρώπων που τους συνδέει το πάθος για τις ιπποδρομίες.
Γιατί να το δω: Μάικλ Μαν στην σκηνοθεσία, Ντέιβιντ Μιλς στο σενάριο και Ντάστιν Χόφμαν στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Γιατί να μην το δω: Μετά το Deadwood ο Μιλς δεν έχει παραδώσει κάτι αξιόλογο παρά τις ευκαιρίες που του δόθηκαν από το HBO.

Game of Thrones

Πρεμιέρα: Άνοιξη 2011
Υπόθεση: Εφτά οικογένειες μάχονται για την κυριαρχία της μυθικής γης του Westeros, σε μια φανταστική μεσαιωνική εποχή.
Γιατί να το δω: Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά βιβλίων του George R. R. Martin, το Game of Thrones είναι το πιο μεγαλεπήβολο πρότζεκτ στην ιστορία του HBO.
Γιατί να μην το δω: Αφού πλέον οι ιστορίες με δράκους και πριγκίπισσες έγιναν σούπα στο κινηματογράφο, ήρθε η ώρα να εξαντλήσουμε το θέμα και στην τηλεόραση.

The Walking Dead

Πρεμιέρα: Οκτώβριος 2010
Υπόθεση: Σε έναν κόσμο όπου τα ζόμπι κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, ο σερίφης Rick Grimes προσπαθεί να ηγηθεί μιας ομάδας επιζώντων.
Γιατί να το δω: Φράνκ Ντάραμποντ στην σκηνοθεσία, θέλεις κάτι άλλο;
Γιατί να μην το δω: Δες το όπωσδήποτε, αναμένεται να είναι η καλύτερη σειρά της χρονιάς (αν όχι της δεκαετίας).

Καινούργιες σειρές που αξίζει να δεις (part 1)

2010-08-16T11:28:00.009+03:00

Παρακάτω ακολουθούν πέντε τηλεοπτικές σειρές των οποίων τις πρεμιέρες περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία. Αύριο ακολουθούν οι υπόλοιπες πέντε.

Nikita

Πρεμιέρα: 9/9/10
Υπόθεση: Ναρκομανής νεαρά εκπαιδεύεται παρά την θέληση της από μυστική ακαδημία δολοφόνων και στην συνέχεια δραπετεύει και ζητάει εκδίκηση.
Γιατί να το δω: Βασισμένο στην ταινία του Λίκ Μπεσόν La Femme Nikita, διαθέτει μια υπερσέξυ πρωταγωνίστρια (Maggie Q) που δύσκολα μπορείς να της αντισταθείς.
Γιατί να μην το δω: Οι σειρές του τηλεοπτικού δικτύου CW είναι ως επί το πλείστον παπαριές.

No Ordinary Family

Πρεμιέρα: 28/9/10
Υπόθεση: Μετά από μία επεισοδιακή εκδρομή, τα μέλη μιας τυπικής αμερικάνικης οικογένειας ανακαλύπτουν ότι απέκτησαν ξαφνικά σούπερ δυνάμεις.
Γιατί να το δω: Γιατί πρωταγωνιστεί ο πολύς Michael Chiklis του Shield και η MILFάρα Julie Benz του Dexter.
Γιατί να μην το δω: Γιατί θυμίζει υπερβολικά την πιο υπερεκτιμημένη σειρά της τελευταίας πενταετίας (Heroes).

Lone Star

Πρεμιέρα: 20/9/10
Υπόθεση: Άνδρας προσπαθεί να ισορροπήσει την ζωή του ανάμεσα στις δυο οικογένειες που διατηρεί σε δυο διαφορετικές περιοχές της Αμερικάνικης επαρχίας.
Γιατι να το δω: Διαθέτει αξιολογότατους πρωταγωνιστές, ενώ για τον πιλότο του μόνο καλά λόγια θα ακούσεις στο διαδίκτυο.
Γιατί να μην το δω: Η υπόθεση πολύ ευκολα μπορεί να γλιστρήσει προς την σαπουνόπερα.

Hawaii Five-0

Πρεμιέρα: 20/9/10
Υπόθεση: Μπάτσοι της Χαβάης εξιχνιάζουν εγκλήματα σ' αυτό το ριμέικ της σειράς του 1968.
Γιατί να το δω: Για την εξωτική Χαβάη που σίγουρα δεν χόρτασες στο Lost και για τα μπικίνι της Grace Park του Battlestar Galactica.
Γιατί να μην το δω: Αν δεν σου αρέσει το πρώτο επεισόδιο, πιθανότατα δεν θα σου αρέσουν και τα υπόλοιπα.

Running Wilde

Πρεμιέρα: 21/9/10
Υπόθεση: Κακομαθημένος δισεκατομμυριούχος προσπαθεί να κερδίσει την αγάπη παιδικής του φίλης που πλέον έχει αφιερώσει την ζωή της στην διάσωση του πλανήτη.
Γιατί να το δω: Γιατί πίσω από την σειρά βρίσκεται σύσσωμο το συγγραφικό team του Arrested Development.
Γιατί να μην το δω: Αν ποτέ δεν σου άρεσε το χιούμορ του Arrested Development (όπως εμένα), δες καλύτερα το Modern Family.

Dexter Season 5 Killer Trailer

2010-07-28T11:08:00.002+03:00

Κυκλοφόρησε εδώ και μερικές μέρες το trailer από την επερχόμενη πέμπτη σεζόν της πιο αγαπημένης μου τηλεοπτικής σειράς κι ενώ οφείλω να ομολογήσω ότι μετά από την περσινή αριστουργηματική σεζόν δεν είχα πλέον και πολλές προσδοκίες για κάτι καινούργιο και εξίσου εντυπωσιακό, δυόμιση λεπτά μετά από το πάτημα του play διαπίστωσα για μια ακόμη φορά ότι η συγκεκριμένη σειρά δεν πρόκειται τελικά να με απογοητεύσει ποτέ.

Ξεκινώντας ακριβώς από εκεί που μας άφησε το περσινό σοκαριστικό τελευταίο επεισόδιο, παρακολουθούμε τις αγωνιώδεις προσπάθειες του Dexter να προσαρμοστεί στις νέες καταστάσεις της ζωής του, ενώ για μια ακόμα φορά η διπλή ταυτότητα του κινδυνεύει να αποκαλυφθεί. Needless to say ότι αν δεν έχεις δει την τέταρτη σεζόν μην διανοηθείς ούτε για αστείο να ρήξεις μια ματιά στο παραπάνω trailer.

You've got to open up your mind and feel love in the light...

2010-07-24T10:16:00.004+03:00

Midnight Juggernauts - Vital Signs

Μια εβδομάδα πριν από την επίσημη κυκλοφορία του τρίτου album των Arcade Fire, αν ακόμα ψάχνεις να βρεις ένα album ανάμεσα στις καλοκαιρινές κυκλοφορίες που να αξίζει πραγματικά τον χρόνο που θα του αφιερώσεις, τότε χωρίς δεύτερη σκέψη σου προτείνω το The Crystal Axis των Αυστραλών Midnight Juggernauts. Δίσκος ο οποίος με μια πρώτη ακρόαση μπορεί να σου θυμίσει λίγο τις δουλειές των Kasabian, αλλά αν του δώσεις λίγο χρόνο παραπάνω, θα καταλάβεις ότι έχεις να κάνεις με ένα πολύ πολύ πιο ενδιαφέρον συγκρότημα. Πάτα play και θα καταλάβεις.

Πέντε αγαπημένες "υποτιμημένες" ταινίες από τα zeroes

2010-07-20T12:11:00.005+03:00

Θα βρεις μπόλικες ταινίες από την προηγούμενη δεκαετία όπου δεν εκτιμήθηκαν όσο θα τους άξιζε. Παραδείγματος χάρη, το Once παρόλο που είχε την καθολική αναγνώριση τόσο των κριτικών όσο και των λιγοστών θεατών που το είδαν, παραμένει τρανό παράδειγμα αριστουργηματικής ταινίας που κανένας δεν γνωρίζει. Κάτι παρόμοιο θα μπορούσες να πεις και για το The Mist του Φρανκ Ντάραμποντ, όπου και σ' αυτή την περίπτωση όσοι το είδαν μιλάνε με τα καλύτερα λόγια, μόνο που κι αυτό παραμένει κατάφωρα παραγνωρισμένο. Υπάρχουν ωστόσο κάποιες ταινίες όπου τον καιρό που προβλήθηκαν όχι μόνο δεν έκαναν καμία επιτυχία στο box office, αλλά δεν υπήρξε και άνθρωπος που να είπε ένα καλό λόγο γι' αυτές (κριτικός ή θεατής). Παρακάτω ακολουθούν πέντε ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας που πιστεύω ότι άξιζαν υψηλότερης βαθμολογίας τόσο στο Metacritic, όσο και στο IMDB.

Gerry (2002)

Αν σε μερικές δεκαετίες αναπολώ κάτι από τα κινηματογραφικά zeroes αυτό σίγουρα θα είναι η αριστουργηματική τετράδα ταινιών του Γκας Βαν Σαντ, που ξεκίνησε από το Gerry και συνεχίστηκε με τα Elephant, Last Days και Paranoid Park. To Gerry ωστόσο θα παραμένει πάντα ένα κλικ πιο πάνω στην καρδιά μου.

(Μetacritic: 54%, IMDB: 6,2/10, dRY fROST: 10/10)

Dark Water (2005)

Όχι ακριβώς αυτό που θα περίμενες σαν το επόμενο σκηνοθετικό βήμα του Βάλτερ Σάλες μετά τα Ημερολόγια Μοτοσικλέτας, αλλά και πάλι η μονίμως βροχερή Νέα Υόρκη και γενικότερα η εξαιρετική ατμόσφαιρα της ταινίας, είναι ένας λόγος από μόνος του για να την αγαπήσεις.

(Metacritic: 52%, IMDB: 5,6/10, dRY fROST: 9/10)

Speed Racer (2008)

Θύμα κατάφωρης προκατάληψης, το Speed Racer των αδερφών Γουατσόφσκι είχε την ατυχία να είναι το επόμενο τους βήμα μετά τις απαράδεκτες συνέχειες του Matrix και όπως ήταν αναμενόμενο, άπαντες τους την είχαν στημένοι στην γωνία. Μακράν η πιο αδικημένη ταινία της τελευταίας εικοσαετίας (και να σκεφτείς ότι συχαίνομαι και τους αγώνες ταχύτητας).

(Metacritic: 37%, IMDB: 6.3/10, dRY fROST: 10/10)

Blindness (2008)

Σοβαρά τώρα, όσοι βρήκαν τον Επίμονο Κηπουρό αριστούργημα και αυτήν εδώ την ταινία "πατάτα" νομίζω πως θα πρέπει να πάνε προληπτικά καμία επίσκεψη στον οφθαλμίατρο.

(Metcritic: 45%, IMDB: 6.6/10, dRY fROST: 10/10)

Cabin Fever (2002)

Πανέξυπνο, πανέξυπνο, πανέξυπνο. Πόσες φορές μπορείς να το πεις αυτό (x3) για ένα θρίλερ; Κρίμα που αργότερα ο Έλι Ροθ αποδείχθηκε κατώτερος του αναμενόμενου με τα ανεκδιήγητα Hostel του.

(Metacritic: 56%, IMDB: 5.4/10, dRY fROST: 9/10)

Πέντε για την Τηλεόραση

2010-07-11T10:56:00.001+03:00

Παρακάτω ακολουθούν πέντε σημαντικά γεγονότα που στιγμάτισαν το πρώτο εξάμηνο του 2010 για την τηλεόραση..

HBO

Και τι δεν είχε φέτος το HBO. Αριστουργηματικές σειρές (Treme, True Blood, How to make in America), αριστουργηματικές μίνι σειρές (The Pacific), αριστουργηματικές τηλεταινίες (You don't know Jack, Temple Grandin) και συνολικά 101 (!!!) υποψηφιότητες στα φετινά Έμμυ, οι οποίες και πάλι είναι πολύ πολύ λίγες.

Futurama

Η τάξη αποκαταστάθηκε, μετά από τρία χρόνια απουσίας η πιο ξεκαρδιστική σειρά κινουμένων σχεδίων αναστήθηκε για 26 επεισόδια από το comedy central, πιο αστεία και πιο εύστοχη από ποτέ.

Breaking Bad

Ερμηνείες δυναμίτες, Κοενικό χιούμορ και μικρές εκρήξεις βίας που σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Δίκαια θεωρείται, σχεδόν απ' όλους, η καλύτερη σειρά της Αμερικάνικης τηλεόρασης αυτή την στιγμή.

Spartacus: Blood and Sand

Η απόλυτη έκπληξη της χρονιάς. Αυτό που ξεκίνησε σαν κακό αντίγραφο του "Μονομάχου" και του "300", ανέβαζε από επεισόδιο σε επεισόδιο ταχύτητες, για να φτάσει σε μια απίστευτη κορύφωση, με ένα season finale που είχε τον τίτλο "Kill them all" και το οποίο τήρησε κατά γράμμα αυτό που υποσχόταν.

Lost Finale

Άνιση η τελευταία σεζόν του Lost, αυτό το παραδέχομαι. Το φινάλε όμως φίλε μου ήταν άλλο πράμα. Τέχνη, με Τ κεφαλαίο.

Πέντε για τον Κινηματογράφο

2010-07-10T11:27:00.002+03:00

Παρακάτω ακολουθούν πέντε σημαντικά γεγονότα που στιγμάτισαν το πρώτο εξάμηνο του 2010 για τον κινηματογράφο. Αύριο θα τα πούμε και για την τηλεόραση.

Hurt Locker

Μας έχουν συνηθίσει οι Αμερικάνοι στο να βραβεύουν με όσκαρ ό,τι βλακεία βρουν μπροστά τους. Αλλά το να βραβεύσεις σαν καλύτερη ταινία του 2010 μια ταινία του 2008, πραγματικά ξεπερνάει κάθε όριο βλακείας.

Shutter Island

Ποτέ δεν μου άρεσε σαν σκηνοθέτης ο Σκορτσέζε, λίγο όμως η εξαιρετική χιτσκοκική ατμόσφαιρα, λίγο το ανοιχτό σε ερμηνείες φινάλε, συντέλεσαν στο να μας παραδώσει ίσως την καλύτερη του ταινία τα τελευταία 20 χρόνια.

Inception Trailer

Είναι δυνατόν να θεωρείς μια ταινία την καλύτερη της χρονιάς μόνο από το trailer της; ΕΙΝAI.

Toy Story 3

Τους το είχα εκεί στην Pixar ότι θα έβγαζαν ακόμα ένα αριστούργημα, αλλά τέτοιο πράγμα δεν το περίμενα. Οι άνθρωποι είναι μάγοι με τεράστια καρδιά και (έτσι απλά) μας παρέδωσαν την πρώτη μεγάλη ταινία της δεκαετίας.

Κυνόδοντας

Πραγματοποιώντας την πιο εντυπωσιακή πορεία που έχει κάνει στο εξωτερικό Ελληνική ταινία εδώ και χρόνια, Ο κυνόδοντας μάζεψε (δικαιολογημένα) εξαιρετικότατες κριτικές από σημαντικούς ξένους κριτικούς, συμπεριλαμβανομένου και του μεγάλου Roger Ebert.

Πέντε για την Μουσική

2010-07-09T10:39:00.002+03:00

Με top - 5 μου φαίνεται θα την βγάλω μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Παρακάτω ακολουθούν πέντε σημαντικά γεγονότα που στιγμάτισαν το πρώτο εξάμηνο του 2010 για την μουσική. Αύριο θα τα πούμε και για τον κινηματογράφο.

The Boy

Μαζί με τους Κόρε Ύδρο, ο,τι πιο σημαντικό έχει να επιδείξει η σύγχρονη Ελληνική μουσική σκηνή.

Foals

Το πιο έξυπνο πράγμα που έκανε η οικογένεια του Yanni Philippaki ήταν να εγκαταλείψει την Ελλάδα πριν καμιά εικοσαριά χρόνια και να μεταναστεύσει για πάντα στην Mεγάλη Βρετανία. Έτσι αντί εν έτη 2010 ο συγκεκριμένος κύριος να έχει ακολουθήσει το όνειρο κάθε Έλληνα και να γίνει δημόσιος υπάλληλος, έβγαλε με την μπάντα του έναν από τους πιο όμορφους ποπ δίσκους των τελευταίων ετών.

The National

Δεν είναι και μικρό πράγμα μέσα σε τρία χρόνια να βγάζεις δυο φορές τον δίσκο της χρονιάς. Οι μόνοι που θυμάμαι να έχουν καταφέρει κάτι παρόμοιο είναι οι Radiohead, σχεδόν δέκα χρόνια πιο πριν. Και όχι, η σύγκριση δεν είναι καθόλου τυχαία.

Atoms for Peace

Το υπερσυγκρότημα του Thom Yorke μπορεί ουσιαστικά να δημιουργήθηκε το 2009, ωστόσο βαφτίστηκε φέτος τον Φεβρουάριο απο ένα τραγούδι του "Eraser" και έδωσε μπόλικες συναυλίες τον Απρίλιο στην Αμερική. Άντε και από τα μέρη μας (εδώ γελάμε).

Συναυλίες στην Ελλάδα

Ασήμαντα ονόματα, κάκιστες διοργανώσεις, ένα Rockwave πιο αδιάφορο από ποτέ και κερασάκι στην τούρτα το Sonisphere festival που σου έβγαινε ΠΟΛΥ πιο φθηνό εάν πήγαινες να το δεις στην Βουλγαρία παρά στην Αθήνα.

5 Αγαπημένες Γυναίκες Ηθοποιοί

2010-07-08T11:45:00.002+03:00

Εξηγούμαι από την αρχή. Η επιλογή δεν έχει γίνει αποκλειστικά και μόνο βάσει των ερμηνευτικών δυνατοτήτων των παρακάτω κυριών. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο στην συγκεκριμένη λίστα θα βλέπατε σίγουρα τις Meryl Strip, Julianne Moore και Kate Winslet. Η επιλογή έχει γίνει βάσει των διάφορων φαντασιώσεων μου με κυρίες που κατά καιρούς ερωτεύθηκα μέσα από τις ταινίες τους. Τόσο απλά.

Maggie Gyllenhaal

Από αδελφή του Donnie Darko, μαζοχίστρια γραμματέας και μετέπειτα μεγάλος έρωτας του Σκοτεινού Ιππότη. Με τέτοιο βιογραφικό προσλαμβάνεται σήμερα κιόλας.

Emily Blunt

Για το καλοκαίρι του έρωτα μου, τον διάβολο που φοράει Πράντα, τον μεγάλο Μπακ Χάουαρντ, το αστραφτερό καθάρισμα, την νεαρή Βικτόρια και για όλες τις φορές που έμεινα με το στόμα ανοιχτό παρατηρώντας τα απίστευτα μάτια της.

Chloë Sevigny

Βασικά αν δεν υπήρχε η σκηνή με την πίπα στο Brown Bunny δεν θα μπορούσα να σκεφτώ κάτι για να δικαιολογήσω την παρουσία της σ' αυτή τη λίστα. Όχι ότι και πάλι δεν θα την έβαζα.

Lizzy Caplan

Το μόνο που θυμάμαι από την πρώτη σεζόν του True Blood είναι οι γυμνές σκηνές της εν λόγω κυρίας. Ενώ αν δεν έχεις δει (που σίγουρα δεν έχεις δει) το επίσης τηλεοπτικό Party Down, κάνε την χάρη στον εαυτό σου και δες το ΤΩΡΑ.

Zooey Deschanel

(Ένας αριθμός και) τρεις λέξεις: (500) Days of Summer

Now I'm all yours

2010-07-07T10:16:00.010+03:00

Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να κατηγορήσεις τις ταινίες της Twilight μυθολογίας (sic), είναι για το εκπληκτικό soundtrack τους. Muse, Thom Yorke, Killers, Iron & Wine, Radiohead και Vampire Weekend μερικά απο τα κορυφαία ονόματα της Indie Rock σκηνής που συνεισέφεραν τα τελευταία χρόνια στην μουσική επένδυση της πιο ανεκδιήγητης σειράς ταινιών όλων των εποχών. Την καλύτερη δουλειά απ' όλους πάντως έκαναν φέτος οι λατρεμένοι Metric, με το ομώνυμο τραγούδι Eclipse να είναι ένα από τα τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ.

Δικό σας...

Now I’m all yours, I’m not afraid and you're all mine, say what they may
and all your love I’ll take to my grave and all my life starts now.

Comedy TVx3

2010-07-01T11:39:00.003+03:00

Parks and Recreation - Season 2

Δεν υπάρχει περίπτωση να μην αγαπήσεις αυτή τη σειρά. Όλοι μα όλοι οι χαρακτήρες είναι τόσο συμπαθείς που, ο καθένας με διαφορετικό τρόπο, θα σου θυμίσουν κάτι από τον εαυτό σου. Ενώ ταυτόχρονα η δημόσια υπηρεσία όπου εργάζονται, θα σου ξυπνήσει εφιαλτικές αναμνήσεις από δικές σου περιπέτειες σε κάποια από τις δημόσιες υπηρεσίες της χώρας μας. Μαζί με το Modern Family, η καλύτερη κωμική σειρά της χρονιάς. **** 1/5

Community - Season 1

Βγάζει γέλιο αναμφισβήτητα, το μεγαλύτερο πρόβλημα ωστόσο είναι ότι από ένα σημείο και μετά χάνεται εντελώς μέσα στην αυτοαναφορικότητά του και χρησιμοποιεί χιούμορ που το "πιάνεις" μόνο άμα έχεις περάσει ολόκληρη την ζωή σου βλέποντας ταινίες και σειρές. Δεν χορταίνεις, παρόλα αυτά, ούτε λεπτό την επιστροφή του Τσέβι Τσέις στα γνώριμα κωμικά λημέρια του. ***

Better Off Ted - Season 2

Και μόνο η ιδέα μιας αδίστακτης τεχνολογικής πολυεθνικής εταιρίας που βάζει τους υπαλλήλους της να βρίζουν και να παρενοχλούν σεξουαλικά ο ένας τον άλλο, είναι ικανή να σου προκαλέσει απανωτά γέλια. Σε όσους άρεσε το χιούμορ του Arrested Development, θα βρουν πολλά γνώριμα στοιχεία εκείνης της σειράς κι εδώ. Οι υπόλοιποι (όπως κι εγώ) απλά θα έχουν μόνιμα ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο τους. Δεν είναι και λίγο αυτό. ***

Άτσα ρε Βιτζιλάντη

2010-06-28T11:13:00.013+03:00

Δεν θα γράψω κάποιο spoiler για την όγδοη και τελευταία σεζόν του 24, μην ανησυχείς. Από την στιγμή που θα βρεις το κουράγιο, τον χρόνο και την διάθεση να παρακολουθήσεις τα πρώτα επεισόδια αυτού του κύκλου, καμία ανατροπή δεν θα σου προξενήσει την παραμικρή έκπληξη, όλα όσα θα ακολουθήσουν θα τα έχεις ξαναδεί κάπου στο παρελθόν. Τρομοκράτες που απειλούν με πυρηνικά την Αμερική, πράκτορες της αντιτρομοκρατικής με διπλή ταυτότητα, πλανητάρχες που θέλουν ΜΟΝΟ το καλό της ανθρωπότητας και γενικότερα κάτι που για μια ακόμα φορά θα μπορούσε να συνοψίζεται στο εξής: Πολύ κακοί μελαψοί άνθρωποι που χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο δεν γουστάρουν τους Αμερικάνους, βέρσους πολύ καλών λευκών ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να θυσιάσουν τα πάντα για οτιδήποτε ηθικά σωστό. Η τελευταία σεζόν του 24 τραβάει τα πάντα από τα μαλλιά και δεν μασάει πουθενά. Αξίζει ωστόσο να την παρακολουθήσεις;

Δυστυχώς όχι. Το γενικότερο πρόβλημα της σειράς μετά από την αριστουργηματική πρώτη σεζόν, ήταν ότι ακολουθούσε ευλαβικά μια συγκεκριμένη δομή και ποτέ μα ποτέ δεν την άλλαξε έστω και για λίγο. Πάντα οι κακοί τρομοκράτες, πάντα οι καλοί Αμερικάνοι. Βαρεμάρα και χασμουρητά.

Βέβαια στο ενδιάμεσο έτυχε να κάτσει στους παραγωγούς μία, εξίσου κορυφαία με την πρώτη, πέμπτη σεζόν όπου ίσως για πρώτη φορά τα γεγονότα και οι ανατροπές που παρακολουθούσαμε έβγαζαν κάποιο νόημα και είχαν κάτι καινούργιο να μας πουν, πάντα βέβαια μέσα στο στενό πλαίσιο των αυστηρών κανόνων της σειράς. Από εκεί και πέρα όμως μόνο κατηφόρα για τις επόμενες σεζόν.

Δεν ντρέπομαι να παραδεχθώ ότι τον όγδοο κύκλο τον είδα ψυχαναγκαστικά. Νομίζω πως όφειλα στον εαυτό μου, μετά από τόσα χρόνια, να παρακολουθήσει το τέλος μιας πάλαι ποτέ μεγάλης αγάπης. Παρόλα αυτά νομίζω πως ανταμείφθηκα με αρκετές δώσεις γέλιου. Η σκηνή με τον Τζακ Μπάουερ ως Γερμανό τρομοκράτη (βλέπε φώτο) είναι εξωφρενικά αστεία, όπως και εκείνη όπου σαν άλλος Robocop (πρέπει να το δεις για να το πιστέψεις) θερίζει τους πάντες και τα πάντα. Δύο σκηνές που θα γραφτούν στην τηλεοπτική ιστορία ως οι πιο γελοίες όλων των εποχών. Και φυσικά η εντελώς ανούσια και εκτός τόπου και χρόνου υποπλοκή με την Starbuck και τον πρώην γκόμενό της, που θα σε κάνει να αναπολείς με την μια τις ηρωικές ημέρες που η Κιμ Μπάουερ έσπερνε την καταστροφή στο διάβα της. *

24 R.I.P.

Interpol - Lights

2010-06-23T12:01:00.001+03:00

10 Δίσκοι για το 10

2010-06-22T10:40:00.006+03:00

Σε μια χρονιά που ακόμα και σήμερα να τελείωνε θα ήταν η η καλύτερη της τελευταίας τετραετίας όσον αφορά τις κυκλοφορίες αξιόλογων albums, το γεγονός ότι έχουμε ακόμα έξι μήνες μπροστά μας και 2-3 υπερσυγκροτήματα με καινούργιο υλικό στα σκαριά, με κάνει ακόμα πιο αισιόδοξο. Παρακάτω ακολουθούν τα 10 albums που περιμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία.

10. Royksopp - Senior (13/9)
09. Red Snapper - [Title TBA]
08. Franz Ferdinand - [Title TBA]
07. Fleet Foxes - [Title TBA]
06. Blonde Redhead - Penny Sparkle (14/9)
05. Coldplay - [Title TBA]
04. Mogwai - Special Moves (24/8)
03. Arcade Fire - The Suburbs (3/8)
02. Interpol - Interpol (14/9)
01. Radiohead - [Title TBA]

Packt Like Sardines in a Crushd Tin Box

2010-06-21T10:29:00.001+03:00

After years of waiting, Nothing came

As your life flashed before your eyes

You realize

I'm a reasonable man, get off, get off, get off my case 

I'm a reasonable man, get off my case, get off my case

10 Ταινίες για το 10

2010-06-20T11:39:00.007+03:00

Σε μια μάλλον απογοητευτική χρονιά για τον κινηματογράφο, όπου αποκορύφωμα της ήταν ο θρίαμβος μιας μέτριας ταινίας του 2008 στα Όσκαρ του...2010, δεν μπορώ να πω ότι περιμένω μεγάλα πράγματα από το δεύτερο εξάμηνο της. Παρακάτω ακολουθεί το τοπ 10 των πιο σημαντικών επερχόμενων ταινιών που μετά βίας κατάφερα να συγκεντρώσω, ενώ να σημειωθεί ότι εκτός λίστας άφησα το Toy Story 3 όπου έκανε πρεμιέρα την Παρασκευή στην Αμερική και την Πέμπτη έρχεται κι από τα μέρη μας.

10. Predators
09. Tron Legacy
08. Paul
07. The American
06. Scott Pilgrim vs. The World
05. Machete
04. Hereafter
03. The Social Network
02. Black Swan
01. Inception

The end justifies the extreme

2010-06-19T13:39:00.026+03:00

Θ' ακούσεις πολλούς να λένε ότι το Βreaking Bad, είναι η καλύτερη σειρά της Αμερικάνικης τηλεόρασης αυτή την στιγμή και να είσαι σίγουρος πως ένας από αυτούς είμαι κι εγώ.

Το είχα αναφέρει νομίζω κάποια στιγμή όταν έγραφα για τις δύο πρώτες σεζόν, ότι πέρα από τις όποιες ομοιότητες με τα έργα των αδερφών Κοέν, το Breaking Bad δεν θυμίζει οτιδήποτε άλλο έχουμε δει μέχρι σήμερα στην τηλεόραση. Ναι μεν παίρνει αρκετά στοιχεία από τους προαναφερθέντες αδερφούς, τοποθετώντας την πλοκή του σε ένα αλά Sopranos σύμπαν, είναι ωστόσο τόσο μοναδικός και διαφορετικός ο τρόπος που το κάνει, σε σημείο που δεν προλαβαίνεις να υποκλίνεσαι στην πρωτοτυπία τον όσων βλέπεις.

Συνεχίζοντας σχεδόν αμέσως μετά το σημείο που έκλεισε η δεύτερη σεζόν, η σειρά επιμένει να μην χαρίζεται σε κανέναν από τους χαρακτήρες της. Κυνηγημένοι από τα φαντάσματα του παρελθόντος και τις λάθος επιλογές τους, οι πρωταγωνιστές του Breaking Bad φαινομενικά ψάχνουν να βρουν τη λύση στα προβλήματα τους, αποφεύγοντας την ίδια τους την φύση. Μόνο που δύσκολα μπορείς να μείνεις μακριά από αυτά που σε ορίζουν, έστω κι αν ταυτόχρονα είναι αυτά που σε οδηγούν στην καταστροφή σου.

Ωθούμενο από τις ερμηνείες - δυναμίτες των τρισμέγιστων Bryan Cranston και Aaron Paul, το Breaking Bad μοιάζει σαν μια καταιγίδα διαρκώς έτοιμη να ξεσπάσει, ενώ τις λιγοστές φορές που αυτό συμβαίνει, η σειρά απογειώνεται σε δυσθεώρητα ύψη, αφήνοντας όλους εμάς με το στόμα ανοιχτό (Βλέπε τελευταία δευτερόλεπτα δωδέκατου επεισοδίου). *****

Flying high, In the summer sky

2010-06-19T11:30:00.005+03:00

Παύλος Παυλίδης & Β-Movies
@ Βαβυλωνία Μύλου, Θεσ/νίκη, 17 Ιουνίου 2010

Ούτε που θυμάμαι σε πόσες συναυλίες του Παυλίδη έχω παρευρεθεί τα τελευταία δύο - τρία χρόνια, πάνω από έξι σίγουρα. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που διαλύθηκαν τα Σπαθιά και για αρκετό καιρό αργότερα, δίσταζα να πάω σε κάποια εμφάνιση του. Από την στιγμή όμως που αποφάσισε να αφήσει στην άκρη τις όποιες ακουστικές του ανησυχίες, να δημιουργήσει τους B-Movies και να επανέλθει για τα καλά σε αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα (ηλεκτρισμένες ροκ συναυλίες) κάπου εκεί κέρδισε ξανά μαζί με μένα και μια μεγάλη μερίδα κοινού. Είναι προφανές βέβαια από αυτές τις συναυλίες πως η πλειοψηφία του κοινού είναι πιτσιρικάδες που δεν πρόλαβαν τα Σπαθιά και ψάχνουν να ανακαλύψουν κάτι από την μαγεία εκείνου του θρυλικού συγκροτήματος. Μόνο που ανάμεσα στους B-Movies και τα Ξύλινα Σπαθιά, υπάρχει μια τεράστια διαφορά. Οι B-Movies είναι πολύ καλύτερο συγκρότημα.

Έβλεπα (ή καλύτερα, άκουγα) προχθές στην Βαβυλωνία τις απίστευτες εκτελέσεις τραγουδιών όπως τα "Τώρα αρχίζω και θυμάμαι", "Νερό που κυλάει", "Ένα παράξενο τραγούδι" και πραγματικά θαύμαζα το κέφι και την ενέργεια που έβγαζε αυτή η μπάντα πάνω στην σκηνή. Υπήρχαν στιγμές που οι μουσικοί του συγκροτήματος μαζί με τον Παυλίδη χοροπηδούσαν εκστασιασμένοι από αυτά που έπαιζαν.Ακόμα και όταν κάποια στιγμή λόγω ζέστης έπεσε το ρεύμα, δεν σταμάτησαν ούτε δευτερόλεπτο, παρόλο που κανένας δεν άκουγε τίποτα.

Βέβαια αρνητικά αν έψαχνες θα έβρισκες μπόλικα και σ' αυτή τη συναυλία. Περιορισμένο setlist λόγω του υπαίθριου χώρου, απαράδεκτο κοινό που δεν έλεγε να διακόψει την κουβεντούλα του και μέτριος ήχος τα πιο σημαντικά από αυτά. Αλλά σε τελική ανάλυση και μόνο που μπροστά σου εξελισσόταν ένα τόσο όμορφο μουσικό ταξίδι, ήταν σχεδόν αδύνατο να μην τα ξεχάσεις όλα αυτά και να μην αφεθείς για μια ακόμα φορά στην μαγεία της μουσικής ενός σπουδαίου καλλιτέχνη.

Αλλαγές.com

2010-06-16T13:36:00.003+03:00

Έκανα κάποιες μικρές αλλαγές στο blog όπως μπορείς εύκολα να παρατηρήσεις. Πέρα από τις όποιες αλλαγές στο φόντο και στο σχεδιασμό των προτύπων, πρόσθεσα αριστερά κάτω τον Yahoo media player με τραγούδια δικιάς μου επιλογής και την μπάρα της wibiya όπου μπορείς να κάνεις search στις ανάρτησεις του ιστολογίου, να μοιραστείς στο facebook οτιδήποτε θεωρείς ενδιαφέρον, να δεις πόσοι είναι online ταυτόχρονα με σένα και άμα γουστάρεις να κάνεις chat μαζί τους. Κύριο μέλημα μου ήταν να μην κάνει το blog δέκα ώρες να φορτώσει αλλά να είναι όσο το δυνατόν πιο γρήγορο και εύκολο στην ανάγνωση. Νομίζω πως σχετικά τα κατάφερα.

Winter Is Coming

2010-06-14T10:35:00.009+03:00

Όχι δεν τρελάθηκα καλοκαιριάτικα, το HBO φταίει που στην χθεσινή πρεμιέρα της τρίτης σεζόν του Τrue Blood έβγαλε για πρώτη φορά στον αέρα το teaser trailer της καλύτερης σειράς της επόμενης χρονιάς (πάμε στοίχημα;). Game of Thrones o τίτλος αυτής, η οποία βασίζεται στην σειρά βιβλίων φαντασίας του George R. R. Martin A Song of Ice and Fire και ο σεναριογράφος της David (The 25th Hour) Benioff την χαρακτήρισε σαν "Οι Sopranos στην Μέση Γη". Αν ακόμα αμφιβάλλετε ρίξτε μια ματιά στην σύνοψη της σειράς όπως έχει γραφτεί στη wikipedia:
Set in a fictitious world reminiscent of Medieval Europe in which magic exists and the seasons can last for many years, the Song of Ice and Fire series follows the violent dynastic struggles of an empire in turmoil. With the television series expected to follow the multiple storylines of the books closely, author Martin has stated that the pilot script was very faithful to his work.

To Game of Thrones θα κάνει πρεμιέρα στην Αμερικάνικη τηλεόραση την άνοιξη του 2011.

The Walking Dead Blogger

2010-06-13T18:12:00.009+03:00

Έχω βαρέσει μπιέλες τον τελευταίο καιρό και μαζί με μένα την μπάλα έχει πάρει και το blog. Είναι και το γεγονός ότι παραδοσιακά αυτούς τους μήνες δεν συμβαίνει τίποτα σπουδαίο στους τομείς για τους οποίους γράφω που τελικά μάλλον θα το πάω πιο χαλαρά μέχρι το Σεπτέμβριο και δεν θα blogάρω τόσο συχνά.

Από προχθές πάντως προσπαθώ να αλλάξω λίγο την εμφάνιση του ιστολογίου χρησιμοποιώντας τα νέα πρότυπα που έχει βάλει ο Blogger, αλλά δυστυχώς τα περισσότερα είναι τόσο φανταχτερά που αποσπούν εντελώς την προσοχή από το κείμενο. Κάποια αλλαγή βέβαια θα την κάνω, αυτό είναι σίγουρο, πάντα μετρημένα και με προσοχή ωστόσο. (Edit: Αλλαγή πραγματοποιήθηκε επιτυχώς)

Μέσα στην εβδομάδα θα γράψω δύο λογάκια για τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό όσο και για τις σειρές που ξεπέταξα με συνοπτικές διαδικασίες. Σ' αυτούς τους δύο τομείς φέτος είμαι απόλυτα ικανοποιημένος, ειδικά όσον αφορά τις σειρές, στο τέλος της χρονιάς είναι πολύ πιθανό το Lost να μην βρίσκεται ούτε στην δεκάδα με τις καλύτερες φετινές, παρόλο που το επίπεδο του παρέμεινε αρκετά υψηλό μέχρι τέλους.

Βάλτε λοιπόν στα must προς το παρόν τα Pacific, Modern Family, Breaking Bad, Spartacus: Blood and Sand, Parks and Reacreations, Nurse Jackie, Treme, Community, How to Make it in America, Glee, House και Lost από τις σειρές που ολοκλήρωσαν τους κύκλους τους για φέτος και προετοιμαστείτε κατάλληλα για τα επερχόμενα True Blood, Dexter, Boardwalk Empire, Mad Men, Rubicon, The Walking Dead, Sons of Anarchy και περίπου άλλα τόσα που ξεχνάω αυτή τη στιγμή.

Πολύ κάψιμο το ξέρω.

Συναυλίες στην Θεσσαλονίκη (γελάσαμε πάλι)

2010-06-10T11:07:00.012+03:00

Για μια ακόμα φορά την πάτησα σε υπαίθρια συναυλία του Παυλίδη. Από την εποχή των Σπαθιών μέχρι και σήμερα, κοντά 13 χρόνια δηλαδή, αυτό το πράγμα δεν μπορώ να εξηγήσω πως συμβαίνει. Σε μια άκρως αντιεπαγγελματική συμπεριφορά τόσο του Μύλου όσο και του ίδιου του Παυλίδη, η χθεσινή συναυλία στην Βαβυλωνία αναβλήθηκε, 45 λεπτά αργότερα από την προγραμματισμένη έναρξη της κι ενώ έβρεχε ελαφρά για κάνα εικοσάλεπτο. Το πρωί μάλιστα ο Μύλος είχε βγάλει ανακοίνωση που έλεγε ότι σε περίπτωση βροχόπτωσης η συναυλία θα μεταφερόταν σε κλειστό χώρο. Τρίχες κατσαρές, σ' αυτή τη χώρα οι υποδομές για υπαίθριες (και μη) συναυλίες είναι ολοκληρωτικά τραγικές.

Όσο για τον Μύλο, σχεδόν λυπάμαι για την κατάντια αυτού του ιστορικού χώρου. Έχει φτάσει σε σημείο πλέον να φέρνει καλλιτέχνες όπως ο Παυλίδης και οι Active Member και να βγάζει βαρύγδουπες ανακοινώσεις του στυλ "Η μεγαλύτερη συναυλία της χρονιάς". Κόψτε κάτι ρε.

Ήθελα να πάω την προηγούμενη παρασκευή στους Firewater, κι ενώ αρχικά ήταν προγραμματισμένο να παίζανε στο Γαία Live με 15 ευρώ είσοδο, τελικά η συναυλία μεταφέρθηκε στο Principal club theater μαζί με τους Hot Chip και με είσοδο 30 ευρώ. Και ερωτώ εγώ, γιατί να πάω να τους δω με διπλάσια τιμή και με μικρότερη χρονική διάρκεια στην εμφάνιση τους; Πήγα τελικά στο Thriller Live και το κατάευχαριστήθηκα. Εκεί τουλάχιστον τα 25 ευρώ του εισιτήριου έμοιαζαν πολύ λίγα για το υπερθέαμα που απολαύσαμε.

Ξανά φέτος δεν έχει υπαίθρια συναυλία, θα πάω την άλλη πέμπτη στον Παυλίδη γιατί μου τα έχουν πάρει ήδη τα φράγκα και μετά το χειμώνα πάλι σε live, ούτε Rockwave ούτε τίποτα. Δυστυχώς ζούμε σε εποχές που δεν αξίζει να ρισκάρουμε τις οικονομίες μας για μερικές ερασιτεχνικές συναυλίες - αρπαχτές. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν αυτό οι διοργανωτές και οι καλλιτέχνες τόσο το καλύτερο γι' αυτούς.

Another Hard Day at the Office

2010-06-04T10:43:00.003+03:00

Μετά την περσινή υπέρεπιτυχημένη θερινή τηλεοπτική περίοδο, το HBO αποφάσισε να ακολουθήσει και φέτος ακριβώς την ίδια συνταγή τις Κυριακές. Πρώτα True Blood, μετά Hung και στο καπάκι Entourage. Για το True Blood, οι περισσότεροι τα ξέρετε, ρίξτε μια ματιά παρακάτω λοιπόν στα teaser trailers των άλλων δύο σειρών, οι οποίες μπορεί να μην έχουν στην θεματολογία τους βαμπίρ, έχουν ωστόσο κι αυτές μπόλικο σεξ.

Entourage - What Next?

Hung - Preview Season 2

Στα Γρήγορα...

2010-06-03T10:50:00.017+03:00

Μπήκε το καλοκαίρι και όπως ήταν φυσικό εξαφανίστηκε οποιαδήποτε επιθυμία για γράψιμο, πρόβλημα βγαλμένο κατευθείαν από τα σχολικά χρόνια. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως όλες αυτές τις μέρες δεν έκανα με μανία αυτό που ξέρω να κάνω καλύτερα.

Ακούω αυτή τη στιγμή το ομώνυμο ντεμπούτο των Playground Noise και παρόλο που οι ομοιότητες με συγκροτήματα όπως οι Madrugada ή οι Joy Division είναι ψιλοεμφανείς, δεν μπορώ να μην παραδεχθώ πως, ιδιαίτερα στις πιο χαοτικές τους στιγμές (The Divers, Isolation), είναι κάτι παραπάνω από εξαιρετικοί. Μου άρεσε και το Exit της Monika αν και το βρήκα μάλλον κατώτερο του Avatar, album που έτσι κι αλλιώς δεν με είχε συγκλονίσει όπως τους περισσότερους. Παρόλα αυτά το Never είναι εξωπραγματικά απίστευτο κομμάτι. Ρίξτε και μια ακρόαση στο Treats των Sleigh Bells, όπου έχει λάβει εξαιρετικές κριτικές απ' όλα τα έγκριτα μουσικά έντυπα και sites. Εγώ πάλι ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς ήταν αυτό που άκουσα.

Από ταινίες μου άρεσε πάρα πολύ το City Island με τον Άντι Γκαρσία, από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις των τελευταίων μηνών. Ψάξτε το, δεν θα χάσετε.

Α ναι! Είδα και το You Don't Know Jack. Μπάρι Λέβινσον στη σκηνοθεσία, Αλ Πατσίνο, Σούζαν Σαράντον και Τζον Γκούντμαν στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ειδικά ο Πατσίνο, που υποδύεται τον γιατρό Τζακ Κεβορκιάν (γνωστός και ως δόκτωρ θάνατος), δίνει την καλύτερη ερμηνεία του τα τελευταία δέκα χρόνια. Απίστευτος ηθοποιός.

Βλέπω επιτέλους και το τηλεοπτικό Glee, που έκανε τεράστια επιτυχία φέτος στην Αμερική όπου προβαλλόταν αμέσως μετά το American Idol. Κάτι ανάμεσα σε κωμωδία και μιούζικαλ, παίζει να είναι ότι πιο ζαχαρωμένο αλλά και ταυτόχρονα διασκεδαστικό έχω δει εδώ και χρόνια. Περισσότερα σε μια εβδομάδα όπου θα έχω ολοκληρώσει τον πρώτο κύκλο.

TVx3

2010-05-29T10:53:00.019+03:00

Κλείνω προσωρινά την αναφορά μου στις σειρές που ολοκληρώθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες και υπόσχομαι να μειώσω για λίγο καιρό την τηλεοπτική θεματολογία αφιερώνοντας περισσότερες γραμμές στην μουσική και τον κινηματογράφο.

Modern Family - Season 1
Ένα Εμμυ για τον Ty Burrell ΤΩΡΑ. Εντάξει το Modern Family μπορεί να είναι η πιο feelgood σειρά που έχω δει τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά όμως που ο καλοκάγαθος και παντελώς αδέξιος χαζομπαμπάς Φιλ Ντάνφι κοιτάζει την κάμερα, αναρωτιέμαι αν θα υπήρχε περίπτωση χωρίς αυτόν η σειρά να ήταν το ίδιο εξωφρενικά αστεία όσο τώρα. 4,5/5

House MD - Season 6
Στις έξι σεζόν που μας έχει κρατήσει συντροφιά (sic) μέχρι σήμερα ο δόκτωρ Χάουζ, δεν έχει υπάρξει ούτε ένα δευτερόλεπτο που να έχω βαρεθεί. Αλήθεια λέω. Υπάρχουν φορές που ακόμα κι αν νιώθεις ένα συναίσθημα deja vu παρακολουθώντας τις περιπέτειες της ομάδας του να βρουν τη λύση σε ασθένειες που είναι πιο σπάνιες κι από χιονοθύελλα στην Σαχάρα, δεν μπορείς να μην αντισταθείς ούτε στιγμή στις απίστευτες ατάκες που εκστομίζει κατά ριπάς ο Hugh Laurie. Και μέσα σ' όλα αυτά η έκτη σεζόν μας προσέφερε μερικά εξαιρετικά επεισόδια στα οποία το House αποφάσισε να παίξει λίγο χωρίς τους κανόνες του (όπως τα Broken, 5 to 9, Lockdown και Help Me) και φυσικά να βγει και πάλι κερδισμένο. 4/5

How I Met Your Mother - Season 5
Έχει χάσει κάτι από την αίγλη των πρώτων του σεζόν το How I Met Your Mother και πλέον στηρίζεται πιο πολύ στο one man show του Neil Patrick Harris. Έστω κι έτσι όμως παραμένει ένα από τα λίγα Αμερικάνικα δημιουργήματα που βγάζει αβίαστα τόσο πολύ γέλιο και σε απομακρύνει έστω και λίγο από την πεζή καθημερινότητα (sic 2). 3.5/5

The End

2010-05-26T10:18:00.009+03:00

Θα πρωτοτυπήσω ελαφρώς. Αντί να γράψω ολόκληρα κατεβατά για το τελευταίο επεισόδιο του Lost, όπως έχει κάνει ο μισός πλανήτης τις τελευταίες μέρες, θα γράψω λίγα λόγια για την τελευταία του σεζόν. Μια σεζόν που, ανεξαρτήτως αν το φινάλε υπήρξε σπουδαίο ή όχι, ήταν η πιο αδύναμη από τις έξι της σειράς. Γιατί όμως;

Πρώτα απ' όλα, τώρα που έχουμε μια γενικότερη άποψη των γεγονότων των τελευταίων δεκαοχτώ επεισοδίων, γίνεται ξεκάθαρο πως όλη αυτή η ιστορία θα μπορούσε να ειπωθεί καλύτερα μέσα σε πέντε-έξι επεισόδια μεγαλύτερης διάρκειας τα οποία θα επικεντρώνονταν στα απολύτως ουσιώδη. Ούτε χίπηδες σε ξεχασμένους ναούς, ούτε ατελείωτα πηγαινέλα στις ζούγκλες, ούτε άσκοπα flash-sideways με τον (ανύπαρκτο τελικά) γιο του Τζακ. Θα μπορούσαμε άνετα να έχουμε μία ωραία ιστορία για το παρελθόν του νησιού (κρατάω τα αριστουργηματικά επεισόδια με τους Ρίτσαρντ, Τζέικομπ και MIB), να αναπτυχθεί πιο ολοκληρωμένα η πλοκή με τις "μαγικές" ιδιότητες του Ντέσμοντ και φυσικά λιγότερη διάρκεια στην ιστορία των πεθαμένων (όπως αποδείχθηκε στο τέλος) χαρακτήρων στο καθαρτήριο.

Βέβαια το πρόβλημα αυτό δεν εντοπίζεται μόνο στην τελευταία σεζόν. Είναι γεγονός πως το Lost, γενικότερα, κράτησε περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε και στο ενδιάμεσο (αφού η λογική της σειράς ήταν να σου πετάει συνεχώς ανατροπές και μυστήρια) να έχουν δημιουργηθεί τόσες πολλές δευτερεύουσες υποπλοκές των οποίων τα ερωτηματικά θα ήταν δύσκολο να απαντηθούν ακόμα κι αν είχαμε άλλες έξι σεζόν στην διάθεση μας. Στην τελική όμως, αν το καλοσκεφθείς, το Lost δεν το αγαπήσαμε για τις απαντήσεις που έδινε σε κάθε μας απορία. Το Lost το αγαπήσαμε γιατί ήταν τρομερά εθιστικό και έβρισκε κάθε φορά καινούργιους τρόπους να εξάπτει την φαντασία μας. Τέλος.

Από την άλλη μου φαίνεται περίεργο που οι περισσότεροι περίμεναν ένα φινάλε το οποίο δεν θα στηριζόταν στη λογική "Πίστευε και μη ερεύνα". Το ίδιο έκανε πέρσι τέτοια εποχή το Battlestar Galactica, το ίδιο φέτος και το Lost. Ανάμεσα στο Science versus Faith και τα δύο επέλεξαν συνειδητά το Faith. Όχι όμως γιατί δεν είχαν να δώσουν απαντήσεις και ακολούθησαν τον εύκολο δρόμο, αλλά γιατί σε ένα καλλιτεχνικό έργο (ακόμα κι αν πρόκειται για μια mainstream τηλεοπτική σειρά) δεν μπορείς να μπεις στην διαδικασία σαν δημιουργός να το εξηγήσεις από την αρχή μέχρι το τέλος, γιατί "έτσι οφείλεις". Η τέχνη σαν τέχνη πάντα στηριζόταν στην ικανότητα του θεατή να την κρίνει ο ίδιος με βάση την καρδιά του και όχι με βάση τη λογική. Εκεί έπαιξε μπάλα το τελευταίο επεισόδιο του Lost και διάολε μόνο γι' αυτό, αξίζει χειροκρότημα.

Το The End, ήταν το ιδανικό αντίο μιας σειράς, που σε καμία περίπτωση δεν ήταν τέλεια. Είχε και αυτή (όπως όλα γύρω μας), τα ελαττώματα της. Φρόντισε παρ' όλα αυτά να προσφέρει την ύστατη στιγμή, λύτρωση σε όλους τους χαρακτήρες της, αδιαφορώντας για οποιονδήποτε κανόνα και προσφέροντας απλόχερα ένα από καρδιάς συγκινητικό φινάλε. Αφήστε τώρα τους στενόμυαλους να ψάχνουν απαντήσεις σε ασήμαντα ερωτήματα.

To The Other Side

2010-05-24T10:31:00.012+03:00

To Fringe ήταν με διαφορά η πιο συνεπής τηλεοπτική σειρά φαντασίας της φετινής χρονιάς, καμία σχέση με το Lost δηλαδή. Έτσι κι αλλιώς ακόμα και πέρσι που οι περισσότεροι διατηρούσαν τις επιφυλάξεις τους για την ποιότητα του νέου δημιουργήματος του J.J. Abrams, ήμουν από τους λίγους που το είχα υποστηρίξει από το πρώτο επεισόδιο.

Μπορεί οι ομοιότητες με το X-Files, κυρίως στα standalone επεισόδια, πολλές φορές να βγάζoυν μάτι, το Fringe όμως διαθέτει κάτι που κατά την γνώμη μου το X-Files ποτέ του δεν είχε (ή τουλάχιστον το έχασε εντελώς από ένα σημείο και μετά). Ενδιαφέρουσα βασική σεναριακή πλοκή. Ο πόλεμος μεταξύ των δύο παράλληλων συμπάντων, είναι απλά ο,τι πιο έξυπνο και συναρπαστικό έχω δει σε σειρά φαντασίας τα τελευταία χρόνια. Η μείωση του μπάτζετ και της χρονικής διάρκειας κάθε επεισοδίου (από 50 σε 40 λεπτά) από την άλλη, υπήρξε για κάποιο μυστήριο λόγο ευεργετική. Μάλλον γιατί οι σεναριογράφοι (και τι σεναριογράφοι) έδωσαν πλέον μεγαλύτερη βάση στην ανάπτυξη των χαρακτήρων αφήνοντας απ' έξω τις όποιες, έτσι κι αλλιώς ελάχιστες, αδιάφορες υποπλοκές.

Το μεγαλύτερο προτέρημα του Fringe ωστόσο είναι ότι από επεισόδιο σε επεισόδιο κατάφερνε να γίνεται ακόμα καλύτερο, δίνοντας σου την αίσθηση πως τις μεγαλύτερες στιγμές του ακόμα δεν τις έχουμε δει. Και φυσικά το εκπληκτικό φετινό season φινάλε, που με έπιασε εντελώς απροετοίμαστο, για μια ακόμα χρονιά, και με έκανε να έχω αυτή τη στιγμή το Fringe στην πρώτη θέση των σειρών που αναμένω με μεγαλύτερη ανυπομονησία για την ερχόμενη τηλεοπτική περίοδο.

The Pacific Brothers

2010-05-21T18:14:00.004+03:00

To Band of Brothers υπήρξε η σημαντικότερη μίνι σειρά που προβλήθηκε ποτέ από την Αμερικάνικη τηλεόραση. Η καλλιτεχνική και εμπορική του επιτυχία ήταν τόσο πρωτοφανής που σχεδόν από την πρώτη στιγμή το HBO σχεδίαζε την συνέχεια του. Εννέα χρόνια λοιπόν αργότερα και με έναν απίστευτο προϋπολογισμό που ανέρχονταν στα 150 εκατ. δολάρια το Pacific έκανε πρεμιέρα φέτος στους τηλεοπτικούς δέκτες των ΗΠΑ, εξιστορώντας τις περιπέτειες μιας ομάδας Αμερικάνων πεζοναυτών κατά την διάρκεια του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, στον Ειρηνικό ωκεανό.

Ξεκάθαρος πρωταγωνιστής στο Pacific, δεν υπάρχει. Ξεκινώντας από το πρώτο επεισόδιο με την αναχώρηση των στρατευμάτων από την Αμερική και τοποθετώντας μας σχεδόν αμέσως στην καρδιά της μάχης του Τεναρού. Οι βασικοί χαρακτήρες τις σειράς είναι τρεις. Ο Λοχίας Τζον Μπασιλόν, ο πυροβολητής Ρόμπερτ Λέκι και ο στρατιώτης Γιουτζίν Σλέτζ, οι (πραγματικές) ιστορίες των οποίων σχεδόν ποτέ δεν διασταυρώνονται.

Η αλήθεια είναι πως το Pacific από την αρχή προσπάθησε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο από το Band of Brothers. Σίγουρα όσοι περιμένουν να δουν επικές μάχες και κομμένα ανθρώπινα μέλη να πετάγονται δεξιά κι αριστερά, δεν θα απογοητευθούν ούτε στο ελάχιστο. Ειδικά το προτελευταίο επεισόδιο στην νήσο Οκινάουα, είναι με διαφορά ό,τι πιο σκληρό έχω δει όσον αφορά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Εκεί που προσπάθησε το Pacific, να διαφοροποιηθεί ωστόσο είναι ότι αφιέρωσε αρκετό από τον χρόνο του στην ψυχολογία των πεζοναυτών. Από την κόλαση του Γκουαντακανάλ, στον παράδεισο της Μελβούρνης και από εκεί ξανά στην κόλαση του Ακρωτηρίου Γκλούτσεστερ, η ψυχολογία των πρωταγωνιστών μεταβάλλεται διαρκώς. Εδώ δεν θα δεις ηρωικούς υπερστρατιώτες να υπερασπίζονται αγέρωχοι τα ιδανικά της πατρίδας τους. Κάθε εχθρός που σκοτώνεται, κάθε νεογέννητο που μένει χωρίς μάνα, κάθε συμπολεμιστής που χάνεται απότομα στην κόλαση της μάχης, αφήνει και μια βαθιά πληγή σ' αυτούς που μένουν ζωντανοί. Εδώ ο πόλεμος δεν δικαιολογεί ούτε δικαιολογείται από μία καλή η κακή πράξη, υπάρχει απλά εκεί στο κέντρο, μεταφέροντας την παράνοια του σε όσους βρίσκονται γύρω του.

Καλύτερο ή όχι από το Band of Brothers, μικρή σημασία έχει. Το Pacific πέτυχε εκατό τοις εκατό τον στόχο του κι αυτό είναι που τελικά μετράει. Μετέφερε με πλούσια λεπτομέρεια την πλευρά ενός πολέμου που σπάνια είχαμε δει μέχρι σήμερα στην μικρή ή την μεγάλη οθόνη και μας έδωσε ένα σπουδαίο συνολικά έργο, αψεγάδιαστο από όποιο τομέα και να το κρίνεις. Λίγο είναι αυτό;

So it begins...

2010-05-20T09:57:00.007+03:00

Να λοιπόν κάτι που κάνα δύο χρόνια πιο πριν φάνταζε άπιαστο όνειρο. Το Lost έφτασε μια ανάσα πριν από το φινάλε του και την ερχόμενη Κυριακή θα δοθεί επιτέλους οριστικό τέλος στην πιο επιδραστική και δημοφιλή σειρά των τελευταίων ετών με ένα επεισόδιο που θα κρατήσει κοντά στις δύο ώρες.

Έχoντας δει αρκετές τηλεοπτικές σειρές κατά καιρούς, μπορώ μετά βεβαιότητας να πω πως το πιο ικανοποιητικό, συγκλονιστικό και συγκινητικό φινάλε ως τώρα ήταν με διαφορά αυτό του Battlestar Galactica. Όχι μόνο γιατί κατάφερε να σώσει μια καταστροφική σεζόν όπου τίποτα δεν έβγαζε νόημα κι όλοι οι χαρακτήρες περιφέρονταν άσκοπα από εδώ κι από εκεί (κάτι μου θυμίζει αυτό), αλλά κυρίως γιατί ενώ άφησε δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα, πρόσφερε την απαραίτητη λύτρωση σ' αυτούς τους χαρακτήρες και δεν δίστασε να ρισκάρει σεναριακά μένοντας πιστό μέχρι τέλους στο είδος που ξεκάθαρα υπηρετούσε. Την επιστημονική φαντασία. Μπορούμε να περιμένουμε κάτι αντίστοιχο και από το Lost;

Σίγουρα μετά την προβολή του The End (έτσι θα τιτλοφορείται το φινάλε) θα ακουστούν άπειρες γκρίνιες. Πάρτε το χαμπάρι όσοι περιμένετε μέσα σε 100 λεπτά να σας απαντηθούν απορίες 113 επεισοδίων, ότι κάτι τέτοιο ΔΕΝ πρόκειται να συμβεί. Η μαγεία του Lost καθ όλη την διάρκεια του, ήταν ότι σε έβαζε σε μια διαδικασία να ξεμπλέξεις μόνος σου το κουβάρι των μυστηρίων και να βάλεις όπως εσύ νομίζεις τα κομμάτια του παζλ στην θέση τους. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην έκτη σεζόν, προσωπικά δεν πήρα καμμία απάντηση που να μην την γνώριζα ήδη μετά το τέλος της προηγούμενης σεζόν. Μπορεί για τους Αμερικάνους με νοητικό επίπεδο ραδικιού να φαντάζει ακατόρθωτο να καταλάβουν δυο τρία πράγματα πίσω από την ιστορία του Τζέικομπ και του αδερφού του, αλλά για όλο τον υπόλοιπο πλανήτη που δεν έχει μεγαλώσει με χάμπουργκερ και Όπρα, τα πράγματα δεν είναι και τόσο δυσκολονόητα. Στο φινάλε αν δεν μπορείς να το καταλάβεις, δέξου το όπως το βλέπεις, δεν έχουμε να κάνουμε με κάποια φοβερή μαθηματική εξίσωση, για prime time τηλεοπτική σειρά μιλάμε.

Έχοντας αναφέρει τα παραπάνω λοιπόν, θεωρώ πως ΕΙΔΙΚΑ στο Lost το πιο δυνατό σημεία κάθε σεζόν ήταν το φινάλε της. Ποιος θα ξεχάσει άραγε τον Λοκ να κοιτάει την κατεστραμένη καταπακτή στο τέλος της πρώτης σεζόν, τον Ντέσμοντ να μην πατάει το κουμπί στην δεύτερη, το θρυλικό "We must go back" της τρίτης, το φέρετρο με τον Λοκ στην τέταρτη και τους Τζέικομπ και MIB να κοιτάνε το καράβι του Ρίτσαρντ στην πέμπτη; Για πολλά μπορείς να κατηγορήσεις τους Damon Lindelof και Carlton Cuse αλλά όχι για το γεγονός ότι δεν μας προσέφεραν κάθε χρονιά συναρπαστικά φινάλε.

Κρατάω την ανάσα μου λοιπόν και περιμένω, έτσι κι αλλιώς αν λάβεις υπόψη σου την γνωστή φράση που λέει ότι δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά η διαδρομή, τότε σίγουρα το ταξίδι μέχρι εδώ, τα τελευταία πέντε χρόνια που παρακολουθώ το Lost, υπήρξε ικανοποιητικό σε βαθμό που δεν το περίμενα. Για ποιο λόγο να γκρινιάξω τώρα;

Στα Γρήγορα...

2010-05-19T11:14:00.006+03:00

Βλέπω σειρές μανιωδώς τον τελευταίο καιρό. Μόλις τελείωσα τα Rome και Carnivàle του HBO, ενώ μέσα στις επόμενες μέρες θα γράψω μερικά σύντομα reviews για τις πιο πρόσφατες σεζόν των House MD, Modern Family, Fringe, How i Met Your Mother, Lost και Pacific από τις σειρές που παρακολουθώ σε εβδομαδιαία βάση, ενώ αργότερα μέσα στον Ιούνιο για τα Breaking Bad, Supernatural, Justified, 24, Community, Parks and Recreation, Glee, Party Down και Treme. Μιλάμε για ΠΟΛΥ πράμα.

Από ταινίες η φετινή χρονιά είναι άκρως απογοητευτική ως τώρα και πέρα από το επερχόμενο Inception του Κρίστοφερ Νόλαν (με το φοβερό υπερτρέιλερ) που μοιάζει να έχει ήδη καπαρωμένη την πρώτη θέση στα τα καλύτερα της χρονιάς, δεν νομίζω πως το φετινό τοπ 10 θα είναι και το καλύτερο των τελευταίων χρόνων. Μάλλον το αντίθετο.

Όσον αφορά την μουσική πάλι, έχω την εντύπωση πως αν συνεχίσουν να μας έρχονται με τον ίδιο ρυθμό τόσες πολλές (και τόσο φοβερές) δισκάρες θα μιλάμε για την καλύτερη μουσική χρονιά της τελευταίας πενταετίας. By the way, βρήκα εξαιρετικό τον καινούργιο δίσκο των Foals με τίτλο Total Life Forever.

Pretty Sneaky Bro

2010-05-18T09:59:00.004+03:00

Για τους φανς του Lost. Λίγες μέρες πριν το οριστικό φινάλε.

Πέντε συναυλίες που δεν θα ξεχάσω ποτέ

2010-05-16T18:38:00.013+03:00

Διάφανα Κρίνα - Υδρόγειος, 12/12/1998
Η πρώτη συναυλία που έδωσαν σε "κανονικό" συναυλιακό χώρο στην Θεσσαλονίκη, παραμένει μέχρι και σήμερα η πιο ηλεκτρισμένη και φορτισμένη συναισθηματικά συναυλία που έχω δει ποτέ μου.

Radiohead - Θέατρο Γης, 25/06/2000
Τρία χρόνια μετά το OK Computer και μερικούς μήνες πριν το Kid A, πόσες φορές στην ζωή σου μπορείς να υπερηφανευθείς ότι είδες το σπουδαιότερο συγκρότημα του πλανήτη ΑΚΡΙΒΩΣ την στιγμή που έπρεπε; (ακόμα μια παρακάτω)

Τρύπες - Στρατόπεδο Κόδρα, 08/09/2001
Για τα πυροτεχνήματα στον ουρανό την στιγμή έπαιζαν την Ταξιδιάρα Ψυχή και για το ότι για ακόμα μία φορά (δωδέκατη) είχα γίνει μούσκεμα από τον ιδρώτα σε συναυλία τους. Δεν ήταν η καλύτερη εμφάνιση τους, έμελλε ωστόσο να είναι η τελευταία τους ever.

Godspeed You! Black Emperor - Club Μύλου, 09/02/2002
Το συγκρότημα φαινόμενο εκείνης της εποχής σε μια συναυλία που παρακολούθησαν 500 άτομα, μεταξύ των οποίων κι εγώ. Ακολούθησε ακόμα μια εξίσου συγκλονιστική εμφάνιση ένα χρόνο αργότερα στην Αποθήκη του Μύλου.

The National - Fly Beyond Festival, Γήπεδο Καραϊσκάκη, 15/07/2008
Ένα χρόνο μετά το αριστουργηματικό The Boxer και δύο πριν το αριστουργηματικότερο High Violet, λίγοι τους πήρανε χαμπάρι και ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που δεν είχαν πιάσει κουβεντούλα κατά την διάρκεια της απογευματινής εμφάνισης τους. Πόσες φορές στην ζωή σου όμως μπορείς να υπερηφανευθείς ότι είδες το σπουδαιότερο συγκρότημα του πλανήτη ΑΚΡΙΒΩΣ την στιγμή που έπρεπε;

Ειδική μνεία: Closer - Καράβι Κλειώ 22/05/1999, Διάφανα Κρίνα - Αμφιθέατρο φοιτητικής εστίας 29/11/1999, Dandy Warhols - Γήπεδο Θερμαϊκού 08/09/2000, Mogwai - Club Μύλου 18/04/2003, Nick Cave - Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδης 05/12/2004, Patti Smith - Συνεδριακό Κέντρο Ι. Βελλίδης 23/09/2007, Gogol Bordello - Fly Beyond Festival, Γήπεδο Καραϊσκάκη, 15/07/2008

I'm on a blood buzz, Yes I am

2010-05-14T16:04:00.012+03:00

Πως συνέβη αυτό ακόμα δεν έχω καταλάβει. Με την πρώτη ακρόαση ήθελα να ξηλώσω τα ακουστικά μου από το στερεοφωνικό και να αρχίσω να γράφω ολόκληρα κατεβατά στο μπλογκ για το πόσο απογοητευμένος ένιωθα από την καινούργια δουλειά των Νational. Ας όψονται τα εκθειαστικά reviews που είχα διαβάσει σε όλα τα έγκριτα μουσικά έντυπα που με ανάγκασαν να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στο High Violet. Δυστυχώς καμία δεκαριά ακροάσεις μετά ένιωθα ακόμα ξένος με τα τραγούδια που άκουγα, κάτι δεν μου καθόταν καλά. Λίγο η καταστροφική ενορχήστρωση του Terrible Love, λίγο η υπερβολική κλάψα του Matt Berninger, οι συγκρίσεις σε σχέση με το Boxer, που είχα λατρέψει με την πρώτη ακρόαση, λειτουργούσαν εις βάρος του νέου δίσκου.

Για κάποιο περίεργο λόγο όμως επέστρεφα ξανά και ξανά. Ξυπνούσα το πρωί και έβαζα το High Violet να παίζει στο backround καθώς σέρφαρα στο ίντερνετ, έμπαινα στο λεωφορείο και τραγούδια όπως το Conversation 16 με μετέφεραν χιλιόμετρα μακριά από την πεζή καθημερινότητα. Άκουσμα με το άκουσμα το αυτί άρχιζε επιτέλους να στέλνει μηνύματα στην καρδιά, τα τύμπανα χτυπούσαν πλέον ρυθμικά μέσα στις φλέβες μου, οι μικρές ιστορίες των National γίνονταν ξαφνικά οι δικές μου ιστορίες, στίχοι όπως αυτοί του Anyone's Ghost έφερναν από το πουθενά δάκρυα στα μάτια μου. Πλέον καταλάβαινα γιατί αρχικά είχα μισήσει το High Violet. Το είχα μισήσει γιατί είχα απαγορεύσει στον εαυτό μου να αισθάνεται. Χωρίς να το έχω καταλάβει, είχα χτίσει γύρω μου ένα τοίχο και είχα κλείσει όλα μου τα φαντάσματα μέσα σε μια ντουλάπα. Η βουτιά που σου ζητάει να κάνεις μέσα σου τούτος ο δίσκος είναι άκρως επικίνδυνη, αυτά που αντικρίζεις όμως κατά την διάρκεια της αποζημιώνουν όσο τίποτε άλλο. Πονάνε αλλά ταυτόχρονα λυτρώνουν.

"Υou said it was not inside my heart, it was.
Υou said it should tear a kid apart, it does."

Τελειώνει μόνο μια φορά, οτιδήποτε συμβεί μέχρι τότε είναι απλά πρόοδος...

2010-05-13T10:07:00.021+03:00

Υπάρχουν στιγμές που ξεχνάω ότι το Lost απευθύνεται κατά κύριο λόγο σε δεκαεξάχρονα χαζοαμερικανάκια και απογοητεύομαι από αυτά που μου προσφέρει. Ευτυχώς για όλους μας κάτι τέτοιο δεν συνέβη στο πιο πρόσφατο επεισόδιο με τίτλο Across the Sea. Ένα επεισόδιο το οποίο θάφτηκε από την μεγαλύτερη πλειοψηφία των τηλεθεατών και των κριτικών επειδή ακριβώς μας έβαλε ξανά στην διαδικασία να ψαχτούμε λιγάκι παραπάνω. Παρακάτω ακολουθεί μια εκπληκτική θεωρία που βρήκα στο ίντερνετ και την μεταφέρω (σχεδόν) αυτούσια.

Έχουμε συνηθίσει να διακρίνουμε Jacob και Man in Black (ΜΙΒ) από το επεισόδιο The Incident, σε λευκό και μαύρο αντίστοιχα. Πολλοί υποστήριξαν ότι το λευκό υποδηλώνει το καλό και το μαύρο το κακό, δίνοντας έτσι και τους ανάλογους ρόλους σε Jacob και ΜΙΒ. Λάθος. Είναι απλά δύο διαφορετικές έννοιες, δύο πόλοι που δεν γίνεται να διασπαστούν, το γιν και το γιάνγκ. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο και σε αυτό το επεισόδιο γίνεται ξεκάθαρο. Από τη γέννησή τους κιόλας, βλέπουμε -μεταφορικά- ότι είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι. Ο Jacob καραφλός τυλιγμένος σε λευκή κουβερτούλα και ο ΜΙΒ με μαλάκια. Μεγαλώνοντας, ο Jacob έγινε άνθρωπος της πίστης, χωρίς να μπει σε καμία διαδικασία επεξεργασίας. Ο ΜΙΒ, που ακόμη δεν μάθαμε το αληθινό του όνομα -θέλω να πιστεύω ότι δεν γυρνούσε όποτε κάποιος του φώναζε ''ψιτ''- προσπαθούσε να μπει σε μία λογική, να καταλάβει τι υπάρχει πέρα από το νησί και κατ' επέκταση στον κόσμο.

Από τη μία έχουμε δηλαδή Jacob=Man of Faith και από την άλλη MIB=Man of Science. Αυτό άλλωστε φαίνεται και στη συνέχεια, όπου ο ΜΙΒ θέλησε να ανακαλύψει τι ακριβώς κρύβει το φως, αξιοποιώντας την τεχνολογία της εποχής. Σύμφωνα με τη μάνα εκεί κρύβεται η ζωή, ο θάνατος και η αναγέννηση.

Σύμφωνα με τον Jacob, ή μητέρα είχε μεγαλύτερη αδυναμία στον ΜΙΒ. Σύμφωνα με τη μητέρα όμως, ο ΜΙΒ ήταν απλά ξεχωριστός και τους αγαπούσε το ίδιο, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η μητέρα έψαχνε να βρει τον αντικαταστάτη της για την προστασία του νησιού. Η θέση αυτή προοριζόταν εξ αρχής για τον ΜΙΒ. Πώς θα τα κατάφερνε όμως, αφού ήθελε να φύγει; Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα όπως είπε και ο ΜΙΒ. Προσέφερε την αθανασία στον Jacob και την προστασία του νησιού στον ΜΙΒ (Γνωρίζουμε ότι ο καπνός αποτελεί την δικλείδα ασφαλείας). Εδώ μας λύνεται και η απορία λοιπόν, γιατί πρέπει να βρεθεί αντικαταστάτης του Jacob.

O Jacob και o ΜΙΒ, πιθανότατα δε γνωρίζουν τι συμβαίνει στο νησί. Εδώ τίθεται το θέμα της κοσμογονίας αλλά και φιλοσοφικές ανησυχίες για τη φύση του ανθρώπου και του κόσμου. Κάποιοι άνθρωποι επιλέγουν να πιστέψουν πως υπάρχει κάτι ανώτερο, χωρίς να θελήσουν να βρουν απαντήσεις για αυτό. Άλλοι πάλι, αναζητούν μέσω της επιστήμης να βρουν λύσεις και διεξόδους. Δύο πλευρές διαφορετικές. Η μία λευκή και η άλλη μαύρη. Να μου το θυμηθείτε. Τελικά οι σεναριογράφοι, θα μας αφήσουν με το αιώνιο αναπάντητο ερώτημα και θα μας εξαναγκάσουν να πάρουμε θέση στο παιχνίδι των δύο αδερφών. Υπάρχει κάτι πάνω από τον άνθρωπο; Ποτέ κανείς δε θα μάθει. Έτσι θα ικανοποιηθούμε όλοι μας. Ούτε θεολογικές απαντήσεις αλλά ούτε και επιστημονικές. Ο καθένας μας διαλέγει και παίρνει...

Πηγή: thonti, subs.gr

Και μερικές σκέψεις απο μένα...

Η προστάτιδα του νησιού έψαχνε για καιρό να βρει τον αντικαταστάτη της. Όταν στην αρχή του επεισοδίου βρήκε την έγκυο ναυαγό, θεώρησε πως το παιδί της ήταν η ιδανική επιλογή για να καλύψει την θέση της, αφού δεν είχε γνωρίσει καθόλου τον πολιτισμό και την ζωή εκτός του νησιού και μπορούσε να το χειραγωγήσει πιο εύκολα. Δυστυχώς γι' αυτήν, τα παιδιά που γεννήθηκαν ήταν δύο. Έτσι στην πορεία αναγκάστηκε να μοιράσει τις αρμοδιότητες. Ο Jacob θα έθετε τους κανόνες και θα ήταν υπεύθυνος για την ασφάλεια του νησιού, ο MIB (έχοντας πάρει τις ιδιότητες του καπνού) θα ήταν αυτός που εκτελούσε τις εντολές και εμπόδιζε τους "ξένους" να εκμεταλλευτούν τις τεχνολογικές (ή μαγικές) δυνατότητες του.

Από την στιγμή που η θετή μητέρα παρέδωσε τα σκήπτρα της στον Jacob, μπορούσε πλέον να πεθάνει σε αντίθεση με τον Jacob που ήταν αθάνατος. Το μεγάλο ερώτημα ουσιαστικά είναι το εξής: Από το στιγμή που ο ΜΙΒ έπεσε μέσα στην σπηλιά έγινε η μετενσάρκωση του καπνού, άρα και όλων των μαγικών ιδιοτήτων του νησιού ή ήταν απλά ένα σχέδιο της θετής του μητέρας, ώστε να γίνει κι αυτός αθάνατος και μαζί με τον Jacob να είναι για πάντα οι φύλακες του νησιού; Κατά την γνώμη μου πιο πιθανό είναι το δεύτερο.

Gogol Bordello Non-Stop

2010-05-11T12:05:00.015+03:00

Έτσι και σκοπεύεις να γίνεις rock star, τα πράγματα πλέον είναι απλά. Αγοράζεις μια κάμερα της πλάκας, βάζεις για κάμεραμαν τον πιο χαμάλη της μπάντας (ή ακόμη καλύτερα τον ηχολήπτη) τον αφήνεις να κάνει λήψεις ακόμα και την στιγμή που πας στην τουαλέτα μετά από δεκάδες μπύρες και αν μετά από καμιά δεκαριά χρόνια σου κάτσει ντουέτο με την Μαντόνα και sold out συναυλίες σε κατσικοχώρια εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, τότε είσαι τυχερός γιατί το ντοκιμαντέρ που θα γυριστεί για την πάρτη σου, αν μη τι άλλο θα τα έχει όλα.

Ξεκινώντας από το 1988, όπου βλέπουμε ένα υπερκινητικό Ουκρανάκι, να χορεύει στους ρυθμούς των δίσκων του πατέρα του και φτάνοντας περίπου μέχρι το 2007, όπου πλέον σαν frontman των Gogol Bordello, έχει γυρίσει ολόκληρο τον πλανήτη, η ιστορία του Eugene Hutz μοιάζει σαν να βγήκε απο παραμύθι. Από τα περίχωρα του Κιέβου και με μοναδικό φορτίο μία βαλίτσα με ρολόγια (!!!), ο Ευγένιος βρέθηκε από το πουθενά να κάνει τον DJ σε ένα Βουλγάρικο μπαρ της κακιάς ώρας στην καρδιά της Νέας Υόρκης και με την βοήθεια μερικών ακόμα μεταναστών μουσικών και δυο χορευτριών, να γίνει ηγετικό μέλος του πιο καλά κρυμμένου μυστικού της underground indie rock σκηνής της πόλης, περιοδεύοντας δειλά δειλά με ένα μισοδιαλυμένο βαν στις γύρω περιοχές κι από εκεί σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Το Gogol Bordello Non-Stop καταγράφει λεπτομερώς όλα τα παραπάνω και μαζί με διάφορες συνεντεύξεις τρελαμένων φαν και κατά καιρούς συνεργατών της μπάντας δεν σε αφήνει να βαρεθείς ούτε δευτερόλεπτο, ακόμα κι αν δεν τους γουστάρεις μία ή δεν τους έχεις ακούσει ποτέ σου. Έτσι κι αλλιώς το έργο της σκηνοθέτιδας Margarita Jimeno ήταν εξ αρχής εύκολο.

Good to the last drop

2010-05-08T11:27:00.028+03:00

Kill Them All

2010-05-06T10:06:00.011+03:00

Λίγα λόγια για το πιο πρόσφατο επεισόδιο του Lost "The Candidate" (spoilers)

Δεν συμμερίζομαι την άποψη των περισσοτέρων ότι το προχθεσινό επεισόδιο γάμησε. Όχι ότι δεν ήταν καλό (σαφώς και ήταν), αλλά στο σημείο που είμαστε, επεισόδια σαν το Candidate θα έπρεπε να είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Και είναι και αυτό το θέμα ότι δεν με ένοιαξε στο ελάχιστο που ο Σαγίντ, ο Τζιν και η Σαν (α! και ο Λυπίδης) τα τίναξαν. Πρώτον γιατί υπάρχει το παράλληλο σύμπαν όπου τα καμάρια μας κυκλοφορούν ακόμα ζωντανά και ακμαιότατα και δεύτερον οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες είχαν πάψει από καιρό να με ενδιαφέρουν. Οπότε ο θάνατος τους, κατά την γνώμη μου, ήρθε μάλλον καθυστερημένα και με κάπως βιαστικό και άκομψο τρόπο.

Εδώ θέλω να αναφέρω ότι μέχρι πριν λίγο καιρό και προτού κάνει την εμφάνιση του ο Ντέσμοντ, πίστευα ότι στο τέλος της σειράς θα γινόταν κάποιο είδους reset, και όλοι θα επανέρχονταν στην αρχική τους θέση προτού βρεθούν στο νησί. Ο βεβιασμένος θάνατος όλων αυτών των σημαντικών χαρακτήρων προχθές έβαλε ξανά αυτή τη θεωρία μέσα στο παιχνίδι, με τον Τζακ, τον Λοκ και φυσικά τον Ντέσμοντ, να σηκώνουν πλέον όλο το βάρος των τελευταίων τριών επεισοδίων στις στιβαρές (sic) πλάτες τους. Αναμένουμε.

P.S. Ο Τζιν και η Σαν γιατί επέμεναν μέχρι και την ύστατη στιγμή να μιλάνε στα Αγγλικά μεταξύ τους; Μήπως έγινε περικοπή στο μπάτζετ και απολύσανε τον τύπο που έφτιαχνε τους υπότιτλους; Ήμαρτον δηλαδή.

Ράδιο Lollipop

2010-05-04T17:16:00.004+03:00

Ακόμη ένα βιντεάκι που έφτιαξα με αφορμή τον νέο δίσκο του Παυλίδη

Μουσική για τον Απρίλιο

2010-05-02T10:28:00.008+03:00

Μια γρήγορη ματιά στα 5 καλύτερα albums που άκουσα τον μήνα που μας πέρασε.

Caribou - Swim
Πιο πολύ το γούσταρα για το Odessa που παίζει να το άκουσα χίλιες φορές και λιγότερο για τις υπόλοιπες συνθέσεις. Οφείλω να παραδεχθώ ωστόσο ότι για το είδος του (electronica) είναι μερικές κλάσεις ανώτερο από τον μέσο όρο. 3.5/5

Get Well Soon - Vexations
Ακριβώς το είδος της μουσικής που σε καμία δεκαριά χρόνια θα βάζω στην κορυφή με τα καλύτερα της χρονιάς. Κάτι ανάμεσα σε Tindersticks, Nick Cave, Tom Waits και πάει λέγοντας, το Vexations προσφέρει μελόδραμα σε μπόλικες δόσεις χωρίς ποτέ να γίνεται υπερβολικό. 4/5

Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Αυτό το Πλοίο Που Όλο Φτάνει
Έχει γράψει τις πιο όμορφες και κολλητικές μελωδίες που θα ακούσεις φέτος σε album, δεν σηκώνω κουβέντα σ' αυτό. Οι B-Movies όμως που ακριβώς βρίσκονταν κατά την διάρκεια της ηχογράφησης; 4/5

Gogol Bordello - Tran-Continental Hustle
Μυρίζει ιδρώτα το Πέμπτο album των Ουκρανορωσοϊσραϊλινοαιθιοπιοαμερικανοσκοτσεζοεκουαδορινών (say what?) περιέχει και τα καλύτερα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ, οπότε τι άλλο να ζητήσει κανείς; 4.5/5

The Boy - Κουστουμάκι
Σε χώνει μέσα στα σκατά και δεν σε αφήνει να ανασάνεις ούτε δευτερόλεπτο η δεύτερη προσωπική δουλεία του Αλέξανδρου Βούλγαρη, πιάνει ωστόσο 100% το στίγμα της εποχής τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά και είναι κατά την γνώμη μου, μαζί με τα albums των Κόρε Ύδρο, ότι καλύτερο μας έχει προσφέρει η εγχώρια εναλλακτική σκηνή τα τελευταία χρόνια. 5/5

Στα Γρήγορα...

2010-04-30T13:20:00.004+03:00

- Πολλά και σημαντικά είχε ο μήνας που μας πέρασε, με σημαντικότερο όλων το φινάλε του τηλεοπτικού Σπάρτακου. Ρίξτε μια ματιά σ' αυτό το blog που έχει δημιουργήσει μια εκ των (πανέμορφων) πρωταγωνιστριών της σειράς, το οποίο έχει αναλυτικότατα άρθρα για την σειρά και τους χαρακτήρες της, όσο και μερικές πολύ ενδιαφέρουσες φωτογραφίες.

- Μου άρεσε και το Iron Man 2, το βρήκα αρκετά καλύτερο από την πρώτη ταινία (που έτσι κι αλλιώς ήταν φοβερή), με μπόλικο χαβαλέ και φυσικά τους Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Μίκι Ρουρκ και Σκάρλετ Γιόχανσον, να κλέβουν με άνεση την παράσταση.

- Ακούω αυτή τη στιγμή επιτέλους το καινούργιο album του Παύλου Παυλίδη που περίμενα με ανυπομονησία εδώ και μήνες. Είναι πολύ καλό χωρίς αμφιβολία, παρόλο που έχω μερικές ενστάσεις όσον αφορά την ενορχήστρωση του. Περισσότερα στο άμεσο μέλλον.

In A Dark And Twisted Town...

2010-04-29T09:13:00.003+03:00

Και τι δεν είχε φέτος το Fringe. Εξωγήινους, ταξίδια στο χρόνο, ταξίδια σε παράλληλες πραγματικότητες, πολυμορφικούς. Ο ορισμός της επιστημονικής φαντασίας, σε μια σειρά που έτσι κι αλλιώς αγάπησα από το πρώτο επεισόδιο και μέχρι στιγμής δεν με έχει απογοητεύσει ούτε λεπτό. Τι παραπάνω όμως θα μπορούσαν να προσθέσουν οι δημιουργοί της για να την κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέρουσα;

Βλέποντας το τρέιλερ από το επερχόμενο επεισόδιο, δεν υπάρχει περίπτωση να μην σου ξεφύγει ένα δυνατό γέλιο αν είσαι φανατικός του Fringe και να μην θέλεις να δεις και τις δύο σεζόν αμέσως αν δεν έχεις ιδέα για το τι ακριβώς πρόκειται. Τώρα που τελειώνει το Lost ευτυχώς το Fringe θα είναι εδώ για τρίτη χρονιά ικανοποιώντας όλους εμάς που θέλουμε λίγη παραπάνω φαντασία στη ζωή μας.

Πού πήγαν τα λεφτά;

2010-04-25T09:55:00.009+03:00

Damages - Season 3

Μας τα χάλασε το Damages στην τρίτη του σεζόν. Έπεσε κι αυτό στην παγίδα της επανάληψης. Πήρε μερικούς κορυφαίους αλλά και ταυτόχρονα ξεπεσμένους ηθοποιούς (Κάμπελ Σκοτ, Λίλι Τόμλιν, Μάρτιν Σόρτ), έβαλε στην βασική πλοκή του μια διεφθαρμένη οικογένεια η οποία καταχράστηκε τα λεφτά των μετόχων της, και γέμισε το κενό που περίσσεψε με κάνα δυο υποπλοκές οι οποίες ουδεμία σχέση είχαν με την βασική, αλλά ωστόσο είχαν κι αυτές ηθοποιάρες να τις υποστηρίξουν (Κιθ Κάρανταϊν, Τεντ Ντόνσον). Ελά όμως που τα ράσα δεν κάνουν τον παπά.

Είναι φανερό από τα παραπάνω, ότι η τρίτη έξοδος (sic) του Damages δεν πάσχει με τίποτα σε ερμηνευτικό επίπεδο, και πως θα μπορούσε άλλωστε όταν βασική πρωταγωνίστρια είναι η Γκλέν Κλόουζ. To μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι πάσχει τόσο στον βασικό του σεναριακό κορμό όσο και κατ' επέκταση σε ολόκληρο το σενάριο. Εντάξει, όσοι λατρεύουν τα μυθιστορήματα του Τζον Γκρίσαμ, θα βρουν κι εδώ αρκετές ομοιότητες με τα έργα του. Το θέμα είναι ότι οι ανατροπές πλέον δεν σου προκαλούν καμία έκπληξη, ενώ οι ρυθμοί είναι αδικαιολόγητα νωχελικοί, σε σημείο που αν είσαι και λίγο κουρασμένος, ο ύπνος να είναι το μόνο φυσικό επακόλουθο.

Δεν μπορείς παραδείγματος χάρη να έχεις μία από τις μεγαλύτερες Αμερικανίδες ηθοποιούς στο οπλοστάσιο σου, και να την βάζεις τη μισή σεζόν, να κοιτάει τον τοίχο του σπιτιού της και να ονειρεύεται άλογα μέσα του (!!!). Αν ψάχνετε να βρείτε την αδίστακτη μεγαλοδικηγόρο Πάτι Χιούζ, η οποία καταφεύγει κάθε φορά σε ακραίες λύσεις για τα προβλήματα της, ξαναδείτε τις δύο πρώτες σεζόν. Εδώ περιφέρεται αναίτια σαν ζόμπι κυνηγημένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος ψάχνοντας μάταια να βρει λύτρωση.

Κρίμα για μια τόσο καλή σειρά να κλείσει την ιστορία της με ένα τόσο μέτριο τρόπο. Άλλωστε οι θεαματικότητες από την αρχή της πρώτης σεζόν δεν ήταν καλές και ο μόνος λόγος που το Damages έφτασε ως εδώ ήταν η μεγάλη του καλλιτεχνική αξία και τα δεκάδες βραβεία που έφερνε η Γκλεν Κλοούζ. Μετά όμως από αυτή την αδιάφορη σεζόν το δίκτυο FX δύσκολα πλέον θα δώσει το πράσινο φως για μια ακόμα συνέχεια, βάζοντας έτσι άδοξο τέλος σε μια μέχρι πρότινος αξιολογότατη τηλεοπτική σειρά.

Αϊ Λοβ Γιου Σαν

2010-04-23T10:08:00.013+03:00

Λίγα λόγια για το πιο πρόσφατο επεισόδιο του Lost "The Last Recruit" (spoilers)

Δυο πράγματα μας ξεκαθάρισε το Lost προχθές και σε όλα τ' άλλα τα έκανε σαλάτα. Καταρχάς αυτό που έτσι κι αλλιώς ξέραμε όλοι, ότι ο Λοκ προσπαθεί να βγάλει εκτός νησιού πάση θυσία όλους όσους είναι υποψήφιοι για την θέση του Τζέικομπ, τώρα που αυτός δεν βρίσκεται σε κάποιο σώμα ώστε να μπορεί να τον εμποδίσει (με τον Τζακ πλέον να είναι όλο και πιο πιθανό να αναλάβει αυτό το ρόλο). Έτσι και κάποιος μετεμψυχωθεί στο αντίπαλο δέος του Λοκ, την γάμησε ο φαλακρός μας φίλος, θα μείνει και πάλι κολλημένος στον θαυματουργό αυτό επίγειο παράδεισο για αρκετούς αιώνες. Δεύτερο και πιο σημαντικό (που κι αυτό το ξέραμε) ότι μπορεί να πάρει μόνο την μορφή όσων το πτώμα τους βρίσκεται στο νησί και ότι στο πρώτο επεισόδιο ήταν αυτός που πήρε την μορφή του πατέρα του Τζακ για να του δείξει την πηγή με το νερό. Άρα ο πατέρας του Τζακ δεν είχε κανένα ουσιαστικό ρόλο στη σειρά παρόλα όσα γράφτηκαν κατά καιρούς στα διάφορα blogs και sites. Και ερχόμαστε στις δύο πιο απαράδεκτες στιγμές του επεισοδίου.

Δεν είναι δυνατόν πέντε επεισόδια πριν το φινάλε να βλέπουμε και πάλι τους Losties να ρίχνουν γυροβολιές στο νησί αναποφάσιστοι και χωρίς κανένα ουσιαστικό λόγο. Το καταλαβαίνω να το κάνεις στις πρώτες σεζόν όπου κανένας δεν έχει ιδέα που βρίσκεται και που πηγαίνει, αλλά με τίποτα σε ένα τόσο κρίσιμο σημείο. Για να φτάσουμε στο νερόβραστο φινάλε όπου ένα ζευγάρι Κορεατών συναντιούνται μετά από τρία χρόνια (και τρεις σεζόν) μόνο και μόνο για ανταλλάξουν λόγια αγάπης στα... Αγγλικά. ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ. Από πού ήξερε η Σαν ότι ο Τζιν έμαθε να μιλάει άπταιστα Αγγλικά; Αλλά ακόμα και να το ήξερε πως γίνεται σε ένα τόσο φορτισμένο συναισθηματικά σημείο, να μιλάς στον αγαπημένο σου σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική του(σου);

Όχι ότι δεν παρακολούθησα το "Last Recruit" με αγωνία και ενδιαφέρον. Το παρακολούθησα. Απλά έχω την εντύπωση πως έδωσε βάση σε αδιάφορους χαρακτήρες και καταστάσεις, την στιγμή που κράτησε στην άκρη τον πιο ενδιαφέροντα χαρακτήρα του (ποιον να εννοώ άραγε;). Δεν βαριέσαι. Περισσότερα την μεθεπόμενη εβδομάδα, μιας και η αγαπημένη μας σειρά, πέντε επεισόδια πριν το φινάλε της, αποφάσισε να πάρει μια μικρή άδεια 14 ημερών.

By Jupiter's Cock!

2010-04-19T00:02:00.023+03:00

Αίμα + Δάκρυα + Ιδρώτας + Πολλά Βυζιά = Spartacus Blood and Sand

Θα μπορούσα να γράψω μόνο αυτό και να καθαρίσω: To Spartacus Blood and Sand είναι η πιο γαμωcool σειρά που έχω δει. Τα έχει ΟΛΑ. Ατέλειωτα λίτρα αίματος, αμέτρητα βυζιά, πανέμορφες πρωταγωνίστριες, εθιστική πλοκή, κακούς που μισείς μέχρι αηδίας , ήρωες που γουστάρεις όσο δεν πάει και, πάνω απ' όλα, ένα season finale που παίζει να είναι ο,τι πιο προκλητικά αριστουργηματικό μας έχει προσφέρει τηλεοπτική σειρά κι εγώ δεν ξέρω από πότε.

Αλλά όχι, θα γράψω λίγες λέξεις παραπάνω. Προσπερνώντας στα γρήγορα έναν πιλότο που και αδιάφορο να τον πεις, πάλι λίγα θα του καταλογίσεις, ο Σπάρτακος κατάφερε όχι μόνο από επεισόδιο σε επεισόδιο να γίνεται καλύτερος, άλλα να σε κάνει να ξεχάσεις σχεδόν αμέσως την όποια ομοιότητα του με τους 300 και τον Μονομάχο. ΟΚ εντάξει, υπάρχουν στιγμές όπου οι slow motion μάχες και το ψηφιακό αίμα είναι εντελώς γελοίες, αλλά στο φινάλε δεν παύουν να αποτελούν μέρος του όλου εικαστικού concept.

Αυτό που κάνει τον Σπάρτακο μια σπουδαία σειρά δεν είναι ούτε η Lucy Lawless που εμφανίζεται γυμνή στη μισή σεζόν, ούτε τα εκατοντάδες κομμένα ανθρώπινα μέλη. Αυτό που κάνει τον Σπάρτακο μια σπουδαία σειρά, είναι οι χαρακτήρες του και οι δολοπλοκίες που στήνουν για να επιτύχουν τους σκοπούς τους. Τέτοιο πράγμα δεν έχω ξαναδεί. Να' ναι καλά δηλαδή το τηλεοπτικό κανάλι Starz που έδωσε στους δημιουργούς της σειράς απεριόριστη ελευθερία κι αυτοί το εκμεταλλεύτηκαν όσο πιο πολύ μπορούσαν. Όχι άδικα το εν λόγω τηλεοπτικό δίκτυο την ανανέωσε για δεύτερη σεζόν λίγες μέρες προτού κάνει πρεμιέρα, γνωρίζοντας εξ αρχής τον θησαυρό που είχε στην κατοχή του.

Μα το καυλί του Δια! Αν υπάρχει μια σειρά που πρέπει πάση θυσία να δεις φέτος, αυτή δίχως δεύτερη σκέψη είναι το Spartacus Blood and Sand. Θα ξενερώσεις με το πρώτο επεισόδιο, θα προσκυνάς την οθόνη σου στο τελευταίο, ενώ στο ενδιάμεσο θα έχεις απολαύσει τις έντεκα πιο διασκεδαστικές τηλεοπτικές ώρες της ζωής σου. Λίγο είναι αυτό;